تورهای ایمنی جهت محافظت کار در
ارتفاع
Installation Instructions
Personnel Safety Net System
طریقه نصب تورهای ایمنی کار در
ارتفاع
Personnel
nets are installed at a construction site to protect people working at a height,
typically greater than one story, and who are not protected by other fall
protection equipment.
تورهای ایمنی حفاظت افراد در ارتفاعات، در سایتهای عمرانی در جهت حفاظت
از افرادیکه در ارتفاع زیاد کار می کنند و جاهایی که امکان بکارگیری سایر تجهیزات
حفاظتی وجود ندارد بکار گرفته می شوند.
The
InCord Personnel Safety Net System is designed with the highest degree of safety
in mind, using the highest grade materials within the industry. The
shock-absorbing safety netting is made of high tenacity synthetic mesh designed
to meet the most rigorous construction demands and tested to exceed ANSI®
A10.11-1989 safety standards for personnel nets. In addition, InCord
shock-absorbing, diamond mesh netting is treated with inhibitors that protect it
from normal wear and tear as well as ultraviolet
degradation.
سیستم تورهای ایمنی با ایجاد ضریب اطمینان بالا، از موادیکه دارای
بالاترین کیفیت در صنایع می باشند ساخته می شوند. شوکهای موجود در سیستم تورهای
ایمنی دارای خاصیت ارتجاعی زیاد بوده که احتیاجات مورد نیاز جهت تست استاندارد ANSI را فراهم نمایند. علاوه بر این شوک مورد استفاده
با مهار کننده محافظت شده که آنرا در مقابل ساییدگی، پارگی و همچنین تخریب در اثر
پرتوی فرابنفش حفظ می کند.
جهت دانلود و دریافت فایل کامل کلیک کنید.
نظرات و یا پیام شما مشوق ماست.
نظرات ()کلیات و تعاریف:
هدف:
هدف از تدوین این آییننامه، ایمنسازی محیط کار و صیانت از نیروی
انسانی و منابع مادی کشور و پیشگیری از حوادث ناشی از کار در کلیه کارگاههایی
میباشد که عملیات کار در ارتفاع و فرایندهای مرتبط، در آنها انجام میگیرد.
دامنه شمول:
مقررات این آییننامه به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران
تدوین گردیده و برای کلیه کارگاههای مشمول قانون مذکور لازم الاجرا میباشد .
کار در ارتفاع:
هر کار یا فعالیتی که موقعیت انجام آن، در ارتفاع بیش از 2/1 متر نسبت
به سطح مبنا انجام گیرد.
سطح مبنا:
اولین سطح زیرین جایگاه کار یا سکوی کار در ارتفاع، که بصورت ایمن گسترش
یافته است.
مراجع ذیصلاح آموزشی:
به مراکزی اطلاق میگردد که مجوز لازم را از سازمان آموزش فنی و حرفهای
کشور یا سایر مراکز بین المللی معتبر اخذ نموده باشند.
مجری ذیصلاح:
شخص حقیقی یا حقوقی است که صلاحیت، تجربه و مهارت انجام کار را به صورت
علمی و فنی داشته و میتواند با استفاده از نیروی کارآمد و شخص ذیصلاح نسبت به
انجام عملیات برپایی، تغییرات و جمعآوری تجهیزات سامانه کار در ارتفاع اقدام
نماید.
شخص ذیصلاح:
متخصصی است با دانش فنی و مهارت لازم مطابق با شرایط این آییننامه که
با گذراندن دورههای آموزشـی از مراجع ذیـصلاح آموزشی، توانایـی سـرپرستی ونظارت بر
کار در ارتفاع را داشته باشد. ضمنا نامبرده میتواند نماینده مجری ذیصلاح یا
کارفرما باشد.
عامل کار در ارتفاع:
فردی است که آموزشهای متناسب با نوع کار در ارتفاع را حسب شرایط
گذرانده و نسبت به اخذ گواهینامه مربوط از مراجع ذیصلاح آموزشی اقدام نموده و قادر
به انجام کار بصورت ایمن میباشد.
حفاظت از سقوط:
مجموعه تدابیر و اقداماتی است که به منظور پیشگیری از سقوط یا کاهش
عوارض و صدمات ناشی از آن انجام میشود.
روشهای ایمن انجام کار در ارتفاع:
الف ـ سامانه محدودکننده:
سامانهای است که از قرارگیری فرد در وضعیت سقوط جلوگیری میکند و به دو
شکل عمومی نظیر، نرده حفاظتی و فردی شامل نقطه اتصال، لنیارد و کمربند حمایل بند
کامل بدن مورد استفاده قرار میگیرد.
ب ـ سامانه متوقف کننده:
سامانهای است که با استفاده از تجهیزات مناسب، در صورت انجام سقوط، با
جذب انرژی ناشی از سقوط باعث کاهش شدت صدمات و جراحات وارده به عامل کار در ارتفاع
کار میگردد. که به دو شکل فردی شامل،کمربند حمایل بند کامل بدن، طناب ایمنی و
نظایر آنها و عمومی مانند تور ایمنی مورد استفاده قرار میگیرد.
ج ـ دسترسی با طناب:
این روش شامل دو سامانه ایمن مجزا میباشد: یکی به عنوان طناب دسترسی و
دیگری تحت عنوان طناب پشتیبان عمل مینماید که شامل، کمربند حمایلبند کامل بدن
همراه با وسایل دیگری برای صعود و فرود به جایگاه کار، و یا از آن و نیز
موقعیت استقرار مناسب استفاده میشود.
فاصله ایمن:
حداقل فاصلهای است که برای جلوگیری از برخورد فرد هنگام سقوط با سطح
مبنا مورد استفاده قرار میگیرد.
لنیارد:
طناب یا تسمهای است که به منظور ایجاد ارتباط بین عامل کار در ارتفاع
با نقطه یا طناب تکیهگاه یا سازه ثابت با کمترین ایجاد مزاحمت مورد استفاده قرار
میگیرد.
کمربند ایمنی:
وسیلهای است از جنس الیاف طبیعی یا مصنوعی با ترکیبات پلیمری که ناحیه
کمر را میپوشاند.
حمایل بند کامل بدن (هارنس):
پوششی است از جنس الیاف با ترکیبات پلیمری و مقاوم که عموما از انتهای
بالای ران تا روی سطح کتف را پوشانده و توسط قلابهایی که به روی آن متصل است، فرد
را به سایر تجهیزات سامانههای کار در ارتفاع وصل میکند.
قلاب قفل شونده (کارابین):
ابزاری است حلقهای شکل که برای اتصال اجزاء سامانههای کار در ارتفاع
به یکدیگر، مورد استفاده قرار میگیرد و به دو شکل پیچی یا قفل خودکار، ایمن
میگردد.
شوکگیر:
ابزاری است که در روشهای ایمن انجام کار در ارتفاع، به منظور کاهش اثر
نیروی ضربه حاصل از سقوط، مورد استفاده قرار میگیرد .
انواع طناب:
تکیهگاهی، عملیات، ایمنی، دینامیکی، نیمه استاتیک، پشتیبان
طناب تکیهگاهی:
طنابی است انعطافپذیر که از یک سمت به تکیهگاه ایمن متصل گردیده و به
منظور حفاظت و محدودسازی فرد در برابر سقوط عمل میکند.
طناب عملیات:
طنابی از نوع تکیهگاهی است که برای حالت معلق، موقعیتگیری و محدودسازی
فرد در عملیات صعود و فرود مورد استفاده قرار میگیرد.
طناب ایمنی:
طنابی از نوع تکیهگاهی است که در زمان سرخوردن عامل کار در ارتفاع، از
دست دادن موقعیت اولیه وی عمل نموده و فرد را در حین سقوط متوقف مینماید.
طناب دینامیک:
طنابی است با خاصیت کشسانی که برای جذب شوک ناشی از سقوط و به حداقل
رساندن نیروی برخورد مورد استفاده قرار میگیرد.
انواع نردبان:
یک طرفه قابل حمل، دو طرفه، ثابت، ریلی، ثابت سقفی (پله مرغی)، کشویی،
طنابی
داربست:
ساختاری است موقتی، که برای ایجاد یک یا چند جایگاه کار به منظور حفظ
و نگهداری کارگران و مصالح در ارتفاع و فراهم نمودن دسترسی کارگران به تراز
بالاتر، مورد استفاده قرار میگیرد و به انواع ثابت، متحرک، دیوارکوب، معلق و
نردبانی تقسیم میشود.
اجزاء داربست:
پایه، کفشک، تیر، دستک، اتصالات یا بستها، راه دسترسی، کف پوش
سکو، پاخور، تیر میانی حفاظتی، تیر بالایی حفاظتی، بالشتک، صفحه پایه
بالشتک:
صفحهای است از جنس چوب، فلز و یا بتن که برای گسترش بار وارده از لوله
پایه یا کفشک به زمین مورد استفاده قرار میگیرد .
راه دسترسی:
برای رسیدن ایمن عامل کار در ارتفاع کار به تراز مربوطه مورد استفاده
قرار میگیرد.
مهار:
قطعهای است که بصورت مایل و افقی در ترازهای مختلف بر روی داربست نصب
گردیده و به عنوان باربر عمل میکند.
بادبند:
قطعهای است که در طول، عرض یا ارتفاع (عمودی یا مورب) برای جلوگیری از
حرکت جانبی در داربست نصب میگردد.
بالابر سیار:
ماشین سـیاری است که برای انتقـال افراد برای کـار در ارتفاع، از داخل
سکو (محفظهایمن) استفاده میشود با این دید که افراد میتوانند در یک موقعیت دسترسی
خاص به داخل سکو سوار یا پیاده شوند و به دو گروه اصلی زیر تقسیم میشوند:
گروه الف:بالابر سـیاری که تصـویر عمودی مـرکز ثقـل بار همواره
داخـل خط واژگونی است.
گروه ب:بالابر سیاری که تصویر عمودی مرکز ثقل بار ممکن است خارج
از خط واژگونی باشد.
و براساس نوع حرکت به سه گروه زیر تقسیم میشوند:
نوع اول: بالابر سیاری که حرکت آن فقط در موقعیت ترافیکی مجاز
میباشد .
نوع دوم: بالابر سیاری که در زمان بالا بودن سکو میتواند حرکت
نماید و بالابر از مکانی بر روی شاسی کنترل میشود.
نوع سوم: بالابر سیاری که در زمان بالا بودن سکو میتواند حرکت
نماید و بالابر از درون سکو کنترل میشود.
ضریب ایمنی:
نسبتی است که از تقسیم حداکثر نیروی وارده به سازه که میتواند سازه در
برابر شکست یا تخریب مقاومت نموده به نیروی وارده ناشی در زمان بهرهبرداری که به
همان عضو وارد میگردد. این ضریب هرگز نباید کمتر از 4/2 باشد. ( براساس
استاندارد92ANSI A و 280 BSEN )
حد بار کاری:
حداکثر باری است که توسط بخشی از تجهیزات در وضعیت مشخصشده توسط شرکت
سازنده، مجاز به بهرهبرداری و استفاده از دستگاه یا تجهیزات میباشد .
بار کاری ایمن ( SWL ):
حداکثر حمل بار در شرایط ایمن که برای بخشی از تجهیزات، در وضعیتهای
مشخص در نظر گرفته میشود.
توجه1:تصاویر بعضی از مواد آییننامه در ضمیمه پیوست
میباشد.
توجه2:کلیه واحدهای مورد استفاده در این آییننامه براساس
سیستم متریک میباشد.
فصل اول ـ الزامات عمومی
ماده1ـ کارفرما مکلف است نسبت به شناسایی و ارزیابی مخاطرات و
ایمنسازی محیط کار اقدام نماید.
ماده2ـ کارفرما مکلف است با استفاده از سامانههای انجام ایمن
کار در ارتفاع متناسب با نوع کار، ایمنی افرادی که در ارتفاع بیش از 2/1 متر نسبت
به سطح مبنا مشغول کار می باشند، را تامین نماید.
(شکلهای 54، 55، 67، 69 و 70 )
ماده3ـ کارفرما مکلف است نسبت به تهیه لوازم و تجهیزات استاندارد
و متناسب با نوع کار در ارتفاع که دارای لوح شناسایی حاوی اطلاعات فنی بوده و در
محل مناسبی از تجهیزات قابل رویت، نصب شده است را اقدام و در اختیار کارگران قرار
دهد .
ماده4ـ کارفرما مکلف است در شرایط جوی نامساعد یا معیوب و ناقص
بودن سازه و تجهیزات یا نقص در روشهای ایمن کار در ارتفاع، از فعالیت کارگران شاغل
در ارتفاع جلوگیری بعمل آورد.
ماده5 ـ با عنایت به ماده 88 قانون کار جمهوری اسلامی ایران،
کلیه واردکنندگان، تولیدکنندگان، فروشندگان، عرضهکنندگان و بهرهبرداران از
ابزارآلات، دستگاهها و تجهیزات مربوط به عملیات کار در ارتفاع مکلف به رعایت
استاندارد تولید و موارد ایمنی و حفاظتی فوق الذکر میباشند.
ماده6 ـ نردبان، اجزاء داربست، تجهیزات کار با طناب و سایر
تجهیزات و دستگاههای کار در ارتفاع باید قبل از هر بار استفاده توسط عامل کار در
ارتفاع بازدید شده و در صورت فرسوده یا معیوب بودن، موضوع را به کارفرما یا نماینده
وی گزارش نماید.
ماده7ـ کارفرما مکلف است پس از اطلاع از فرسوده و معیوب بودن
لوازم و تجهیزاتکار در ارتفاع با برچسب « خطرناک است ـ استفاده نشود » آنها را از
دسترس کارگران خارج و پس از تعمیر شدن، تایید توسط شخص ذیصلاح مجددا به محل کار
منتقل نماید. (شکل 9)
ماده8 ـ انجام کلیه امور نصب، راهاندازی، بهرهبرداری، سرویس،
تعمیر و نگهداری تجهیزات، دستگاه و ماشینآلات کار در ارتفاع باید مطابق با
دستورالعمل شرکت سازنده صورت پذیرد.
ماده9ـ کلیه متعلقات داربست، نردبان، تجهیزات، ابزار و وسایل کار
در ارتفاع باید قبل از شروع و پس از اتمام کار توسط کارگران و در فواصل معین
دورهای بازرسی و کنترل گردد و مجوز شروع به کار صادر شود.
ماده10ـ کلیه لوازم و تجهیزات کار در ارتفاع باید توسط شخص
ذیصلاح بصورت دورهای مورد بازرسی دقیق قرار گرفته و در صورت مشاهده نقص و یا
فرسودگی برای از رده خارج نمودن به کارفرما اعلام نماید.
ماده11ـ کلیه مجریان ذیصلاح مشمول این آییننامه که عملیات
اجرایی آنها در ارتفاع انجام میگیرد موظف میباشند در هنگام انجام کار از کارگران
دارای گواهینامه مهارت از سازمان آموزش فنی و حرفهای کشور یا سایر مراجع ذیصلاح
استفاده نمایند .
ماده12ـ عامل کار یا شخص ذیصلاح باید دارای گواهینامه مهارت فنی
لازم از مراکز ذیصلاح بوده و توانایی انجام کار مربوطه را داشته باشد.
ماده13ـ کارفرمایان، مجریان، پیمانکاران و سایر عوامل اجرایی در
محدوده کارگاه و عملیات خود مکلف به جلوگیری از ورود افراد متفرقه میباشند. ضمنا
نصب علایم هشداریبرای کارگران و افراد متفرقه «مطابق آییننامه علایم ایمنی در
کارگاهها» به نحوی که به سهولت قابل رویت باشد و مانع انجام کار نگردد الزامی است
.
ماده14ـ حمل و نقل، نصب، جمعآوری، انبار نمودن و کار با
دستگاهها، ماشینآلات و تجهیزات کار در ارتفاع باید بگونهای باشد که خطری را برای
کارگران و افراد متفرقه ایجاد نکند.
ماده15ـ پرتاب کردن و رها نمودن هرگونه شی، ابزار، لوازم،
تجهیزات و مصالح در حین کار ممنوع است.
ماده16ـ طنابها و کابلها باید در برابر هرگونه سایش، مواد
خورنده، گرما و شعله مستقیم مقاوم باشند.
ماده17ـ رعایت آییننامههای مربوط به خطوط برقدار در انجام
هرگونه عملیات کار در ارتفاع که افراد و تجهیزات مربوطه در حریم تجهیزات و خطوط
برقدار قرار میگیرند، الزامی است.
ماده18ـ در لبه سقفهای شیب دار باید تجهیزات مناسب و کافی
جهت جلوگیری از لغزش و سقوط کارگر و یا ابزار کار پیشبینی شود.(شکل 34 )
ماده19ـ کارگرانی که بر روی سقفهای شیبدار
با شیب بیش از 20 درجه کار میکنند باید مجهز به سامانه محدودکننده و یا
متوقفکننده گردند و در صورت امکان تورهای حفاظتی در زیر محل کار آنها نصب گردد.
(شکلهای 1ـ3، 55 )
ماده20ـ حضور فرد دوم روی سطح مبنا در هنگام انجام کار روی
جایگاههای کار آویزان، بالابر های سیار، برجی الزامی است.
ماده21ـ کارفرما مکلف است نسبت به تهیه و در اختیار قرار دادن
وسیله ارتباطی مناسب با فرد ثانوی در زمان انجام عملیات در ارتفاع اقدام نماید.
ماده22ـ کارفرما مکلف است نسبت به نصب تابلو با محتوای موضوعی «
قابل استفاده یا عدم استفاده» سامانه از قبیل داربست، متوقفکننده، بالابر سیار،
جایگاه کار آویزان و سایر موارد مشابه اقدام نماید.
ماده23ـ هنگام کار در ارتفاع فرد مستقر در جایگاه کار باید
متناسب با نوع کار مجهز به وسایل حفاظت فردی از قبیل لباسکار، هارنس، کلاه و کفش
ایمنی و سایر لوازم حفاظت فردی گردد. (شکلهای68، 78 )
ماده24ـ استفاده از کمربند ایمنی برای عملیات کار در ارتفاع
ممنوع بوده فقط در صورتی مجاز است که به عنوان سامانه محدودکننده مورد استفاده قرار
گیرد و فرد نباید در وضعیت سقوط قرار گیرد. ( شکلهای1ـ54 و 2ـ54 و55)
فصل دوم ـ نردبان
ماده25ـ نوع، جنس و ابعاد، قابلیت بارگذاری هر پله، نحوه نصب و
نگهداری نردبان باید با شرایط جوی، محیطی و نوع عملیات متناسب باشد.
ماده26ـ استفاده از نردبان در موارد زیر ممنوع است:
الف ـ روی داربست یا جایگاه کار در ارتفاع ( شکل 1ـ 28)
ب ـ به عنوان الوار و تخته زیرپایی برای ایجاد جایگاه کار (شکل33 )
ج ـ قرار دادن پایههای نردبان بر روی جایگاه کار ناپایدار مانند بشکه،
آجر، جعبه، کیسه، دریچههای آدمرو و موارد مشابه (شکل 39 )
د ـ آغشته بودن سطوح مختلف نردبان به لکه چربی، گریس، روغن و سایر مواد
لغزنده دیگر
هـ ـ معبر و پل ارتباطی بین دو جایگاه کار در ارتفاع
وـ استفاده از نردبان معیوب، شکسته، پوسیده و ناسالم
زـ تکیه گاه فوقانی ناایمن، سست و لغزنده باشد (شکل 8 )
ماده27ـ طول نردبان قابل حمل نباید بیش از 10 متر باشد.
(شکل1)
ماده28ـ پایههای نردبان باید بر روی سطوح هموار و همتراز که
مقاوم و غیرلغزنده باشد، قرار گیرد.
ماده29ـ برای تردد و استفاده از نردبان، کارگر باید همواره روبه
نردبان بوده و دارای سه نقطه اتکاء باشد و وضعیت بدن او نباید از محور تقارن نردبان
خارج گردد. (شکل5 )
ماده30ـ فواصل پلههای نردبان از یکدیگر باید مساوی و بین 25 تا
35 سانتیمتر باشد.
ماده31ـ تردد یا استقرار همزمان دو کارگر بر روی نردبان به جزء
نردبان ثابت ممنوع است.(شکل12 )
ماده32ـ به جز نردبان طنابی استفاده از سایر نردبانها هنگامی به
عنوان جایگاه کار مجاز است که جایگاه کار از پله سوم انتهایی نردبان بالاتر قرار
نگیرد.(شکلهای 10 و 13)
ماده33ـ استقرار نردبان یک طرفه قابل حمل باید به گونهای باشد
که زاویه ایجادی بین نردبان با سطح مبنا در حدود 75 درجه بوده و یا شیب آن طوری
انتخاب شود که فاصله بین پایه نردبان تا پای سازه یک چهارم فاصله تکیهگاه فوقانی
بر روی سازه تا سطح مبنا باشد. (شکل 28 )
ماده34ـ در صورت اجبار در استقرار نردبان یک طرفه قابل حمل در زاویهای
بین 75 تا 90 درجه که تکیهگاه تحتانی با سطح مبنا ایجاد میگردد باید نردبان
بوسیله اتصالاتی با سازه یا دیوار بصورت ایمن بسته و محکم گردد. (شکل 8)
ماده35ـ در نردبانهای یک طرفه ای که به عنوان معبر استفاده
میشود باید انتهای فوقانی آن 1 متر از تکیهگاه بالاتر بوده و به نحو ایمنی مهار
گردد . (شکلهای 6 و 15 )
ماده36ـ اتصال دو نردبان یک طرفه به یکدیگر به منظور افزایش طول
آن ممنوع است.
ماده37ـ همتراز نمودن پایههای نردبان یک طرفه قابل حمل در سطوح
با شیب بیش از 16 درجه ممنوع بوده و برای کمتر از آن باید از گوه مناسب استفاده
شود. (شکل 27)
ماده38ـ استقرار نردبان یک طرفه قابل حمل در امتداد سطح شیبدار
با شیب بیش از 6 درجه ممنوع است. (شکل 27 )
ماده39ـ نردبان ثابت با طول بیش از 3 متر باید مجهز به سامانه
متوقفکننده از سقوط باشد و در فواصل حداکثر 9 متری یک پاگرد و هر قطعه از نردبان
بین دو پاگرد به نحوی نصب گردند که در امتداد قطعه قبلی نباشد. (شکلهای 69 و 71
)
ماده40ـ برای نردبان ثابت عمودی که بیش از 2/2 متر ارتفاع دارد
باید حفاظهای حلقوی یا مربعی شکل نصب شود بطوریکه با فواصل حداکثر 9/0 متری
ازیکدیگر و با بستهایی در طول محفظه مهارشده تا احتمال سقوط کارگر ازبین حفاظ وجود
نداشته باشد. (شکلهای 19 و 20 )
ماده41ـ در نردبانهای ثابت که مجهز به نرده جانبی هستند و امکان
نصب حفاظهای حلقوی یا مربعی شکل وجود ندارد کارگر باید به حمایل بند کامل بدن
(هارنس) و طناب ایمنی با تجهیزات خود جمعشونده تجهیز گردد. (شکل56)
ماده42ـ طول نردبان طنابی نباید بیش از 30 متر باشد.
ماده43ـ استفاده از نردبان طنابی هنگامی مجاز است که امکان
استفاده از سایر نردبانها میسر نباشد.
ماده44ـ استفاده از نردبان با پله طنابی ممنوع است.
ماده45ـ پله نردبان طنابی باید از جنس مقاوم بدون ترکخوردگی و
پوسیدگی باشد.
ماده46ـ نگهدارندههای نردبان طنابی باید بصورت محکم و ایمن در
بالای هر پله بسته شده باشد.
ماده47ـ در موقع استفاده از نردبان پله مرغی بر روی سقفهای
شیبدار باید نردبان مذکور از راس شیب تا لبه انتهایی آن ادامه داشته و بصورت ایمن
مهار گردد. (شکل1ـ3)
ماده48ـ پلکان منهول باید دارای مشخصات زیر باشد: (شکل 22 )
الف ـ توسط دیوارهها و اطراف کاملا احاطه شده باشد.
ب ـ عرض پله باید بین 40 تا 50 سانتیمتر باشد.
ج ـ فاصله نصب اولین پله از کف نباید بیش از 20 سانتیمتر باشد.
دـ سطح مقطع دایرهای پله باید حداقل 14/3 سانتیمترمربع باشد.
هـ ـ در بالاترین نقطه بعد از آخرین پله بالایی محلی برای قرار دادن
موقت دو عدد دسته یک متری برای سهولت ورود و خروج تعبیه گردد.
فصل سوم ـ جایگاه کار
ماده49ـ کلیه جایگاه های کار در ارتفاع باید دارای محل استقرار،
پاخور، نرده حفاظتی و راه دسترسی ایمن مطابق با استانداردهای معتبر باشد. (شکل 32
)
ماده50 ـ اطراف جایگاه کار باید دارای حفاظ متناسب با نوع کار و
ایمن باشد و همچنین جایگاه کار و کارگران مربوطه به سامانه متوقفکننده از سقوط
تجهیز گردند. (شکل45)
ماده51 ـ عرض جایگاه کار باید متناسب با نوع کار انتخاب شده و
در هیچ حالتی نباید از 60 سانتیمتر کمتر باشد.
ماده52 ـ پوششهای کف که برای جایگاه کار استفاده میشوند باید
حداقل روی سـه تکیـهگاه نگهداری شوند، مگر آنکه فاصله بین تکیهگاهها متناسب با
ضخامت الوار و به گونهای باشد که خطر شکمدادگی بیش از حد یا بلندشدن تخته وجود
نداشته و از مقاومت و استحکام کافی برخوردار باشد. (شکل 36 )
ماده53 ـ فاصله بین دیوار و جایگاه کار به جز دیوارکوب و نردبانی
باید طوری باشد که امکان سقوط کارگر در هیچ حالتی از جایگاه کار ممکن نباشد و در
مواردی که کـار بر روی جایگـاه کار بـصورت نشسته انجام میشـود نباید این فاصـله
بیش از 45 سانتیمتر باشد.
ماده54 ـ برای جلوگیری از وقـوع حوادث احتمالی، فضای جایــگاه
کار باید عاری از هرگونه حفره، دستانداز، پیشآمدگی و سایر موارد مشابه باشد.
تبصره ـ محل ورود افراد از راه دسترسی به جایگاه کار باید دارای
حفاظ یا سرپوش لولایی مناسب و ایمن باشد.
ماده55 ـ نصب سرپوش حفاظتی در لبه خارجی جایگاه کار الزامی است.
ماده56 ـ تیرهای پیشآمده جایگاه کار آویزان باید دارای مقاومت،
استحکام کافی و پایداری بوده و با اتصالات مناسب به تکیهگاهی ایمن متصل و مهار
گردند. (شکل120)
ماده57 ـ انتهای هر یک از تیرهای پیشآمده جایگاه کار آویزان
باربر باید مجهز به قطعه متوقفکننده باشد. (شکلهای 122 و 123 )
ماده58 ـ طناب جایگاه کار آویزان باید مطابق با شرایط ذیل
باشد:
الف ـ با ضریب اطمینان 10 برای رشتهای و فیبرها و ضریب اطمینان 6 برای
سیم فولادی
ب ـ حداقل دو دور انتهای طناب روی قرقره یا پولی باقی مانده باشد.
ج ـ فاصله طنابها از یکدیگر حداکثر 5/3 متر
ماده59 ـ فاصله جایگاه کار آویزان از سازه باید به گونهای باشد
که به هیچ عنوان احتمال تماس یا برخورد جایگاه کار با سازه وجود نداشته باشد.
ماده60 ـ در صورت عدم استفاده از جایگاه کار آویزان باید نسبت به
جمعآوری یا مهار آن به سازه اقدام گردد .
ماده61 ـ کشندههای موتوری (وینچ) یا تجهیزات بالابر جایگاه کار
آویزان باید بصورت مناسبی روی تکیهگاه متصل، مهار و قابل بهرهبرداری باشند.
(شکلهای 123و 121)
ماده62 ـ استقرار بیش از دو نفر در جایگاه کار آویزان با
راهانداز دستی ممنوع است.
ماده63 ـ کلیدهای قطع و وصل جایگاه کار آویزان باید به گونهای
باشد که پس از برداشتن فشار دست از روی آن موتور فورا متوقف شده و جایگاه را بصورت
ایمن نگه دارد. (شکل 122 )
ماده64 ـ طنابهای جایگاه کار آویزان باید به مرکز تیرهای پیش
آمده متصل شده و نیروهای حاصل از این اتصال باید مستقیما به قرقره انتقال یابد.
ماده65 ـ جایگاه کار دیوارکوب باید از جنس فلز مقاوم با عرض
حداکثر 75 سانتیمتر قادر به تحمل حداقل نیروی 175 کیلوگرم وارده به قسمت جلوی آن
باشد.
ماده66 ـ چنانچه جایگاه کار در مکانی قرار گیرد که زیر آن آب یا
خطر غرقشدگی وجود دارد کارفرما مکلف است جلیقه نجات برای عامل کار در ارتفاع و تیم
امداد و نجات با تجهیزات مناسب فراهم نماید.
ماده67 ـ جایگاه کار باید کاملا تمیز و عاری از هرگونه مواد
لغزنده بوده و از سقوط اشیاء و عدم تعادل فرد روی آن جلوگیری نماید.
فصل چهارم ـ داربست
ماده68 ـ کارفرما مکلف است نسبت به نصب تابلو با مشخصات زیر که
توسط مجری ذیصلاح به داربست نصب گردیده اقدام نماید:
الف ـ نام شرکت
ب ـ نام و نام خانوادگی مدیر مسئول
ج ـ نام و نام خانوادگی مسئول فنی
دـ تلفن تماس شرکت
رـ آدرس شرکت
ماده69 ـ برپایی، جمعآوری و نگهداری و هرگونه تغییر در سازه
داربست باید تحت نظارت و سرپرستی شخص ذیصلاح انجام گردد.
ماده70ـ شـخص ذیصلاح باید از استحکام کافی سازه داربست قبل از
شروع به کار، هنگام تعویض اجزاء، وقفه طولانی در استفاده از آن یا قرار گرفتن در
شرایط جوی نامساعد اطمینان حاصل نموده و مستندات تایید استحکام سازه مذکور باید در
کارگاه و شرکت مجری نگهداری شود.
ماده71ـ داربست باید بر روی سطوح مناسب، صاف، هموار و غیرشیبدار
برپا گردیده و دارای کفشک (تکیهگاه) باشد تا از نوسانات، جابجایی و لغزش آن
جلوگیری بعمل آورده و نصب پایهها بر روی آجر، بشکه، جعبه، دریچههای آدمرو و سایر
موارد مشابه به عنوان تکیهگاه پایه داربست ممنوع است.
ماده72ـ داربستها به جز داربست نردبانی باید از تمامی اجزاء زیر
برخوردار باشند:
الف ـ کف پایه یا کفشک (به غیر از دیوار کوب، معلق، آویزان )
بـ پایه
ج ـ تیر باربر
دـ تیر افقی
هـ ـ میله اتصال
وـ میله بالایی
زـ میله میانی
ح ـ صفحات پاخور
ط ـ حفاظ مناسب بین میله میانی و پاخور
ی ـ راه دسترسی مناسب و ایمن
ک ـ پوشش کف محل استقرار کارگر و مصالح مقاوم و مناسب با نوع کار و
تعداد کافی
لـ لوله مهار
مـ بادبندهای عمودی، افقی، عرضی، طولی و مورب
ت ـ بالشتک (به غیر از دیوار کوب )
نـ بست و اتصالات (شکل 45)
ماده73ـ دهانه داربست یا فاصله دو پایه عمودی داربست نباید بیش
از 4/2 متر باشد .
ماده74ـ در صورت نیاز به نصب هرگونه تجهیزات روی داربست شخص
ذیصلاح باید استحکام، مقاومت و مهار اجزاء آن را کنترل و بررسی نموده و مجوز نصب را
بر روی داربست صادر نماید .
ماده75ـ در برپایی، استفاده و جمعآوری داربست رعایت موارد زیر
الزامی است:
الف ـ جمعآوری تجهیزات و مصالح از روی داربست بعد از اتمام کار
روزانه
ب ـ کشیدن تمامی میخها از قطعات پیاده شده چوبی
ج ـ توزیع بار بصورت یکنواخت بر روی داربست
دـ تعبیه بالشتک مخصوص در زیر کابل یا طناب داربست به لحاظ احتمال
بریدگی و ساییدگی
ح ـ عدم انجام کار بر روی داربست معیوب و ناقص
وـ تعطیل نمودن کار بر روی داربست در شرایط جوی نامساعد
زـ عدم بارگذاری بیش از حد مجاز طراحی بر روی داربست
ماده76ـ داربست باید قادر به تحمل حداقل 4 برابر بار وارده
(مصالح و وزن کارگر) باشد.
ماده77ـ داربستها باید سالم و عاری از هرگونه عیب و نقص نظیر
ترکخوردگی، زنگزدگی، لهشدگی، پوسیدگی و سایر عیوب ظاهری بوده و بطور مطمئن مهار
و بهم متصل شده و امکان جابجایی و لغزش در حین انجام کار وجود نداشته باشد.
ماده78ـ در صورتی که در حین حمل بار بسمت بالا و پایین امکان
برخورد آن با داربست وجود داشته باشد سراسر مسیر باید با نردههای حفاظتی عمودی
پوشیده شود.
ماده79ـ داربستها به جز نردبانی باید از لوله مهار و بادبندهای
مناسب (مورب، عمودی، افقی، طولی و عرضی) برای جلوگیری از حرکت جانبی برخوردار باشد.
(شکلهای 45 و 50 )
ماده80 ـ استفاده از لولههای مهاری و دستکها برای اتصال به سازه
به منظور پایداری و ثبات کامل داربست الزامی است .
ماده81 ـ طول دستکهایی که در داخل دیوار برای اتصال داربست با
سازه به عنوان مهار یا پوشش فاصله بین داربست تا سطح سازه استفاده میشود، نباید از
150 سانتیمتر بیشتر باشد.
ماده82 ـ جایگاه کار در داربست باید حداقل یک متر پایینتر از
انتهای پایههای عمودی قرار گیرد.
ماده83 ـ هر پایه داربست باید دارای کفشک دایرهای شکل به مساحت
حداقل 150 سانتیمتر مربع یا مربعی شکل به مساحت حداقل 175 سانتیمتر مربع با ضخامت
حداقل 5 میلیمتر بوده و از جنس مقاوم باشد.
ماده84 ـ در اماکنی که افراد زیر داربست مشغول بکار هستند راه
عبوری یا راه دسترسی داربست را باید با استفاده از حفاظهای مناسب ایمن نمود.
تبصره ـ در صورت استفاده از شبکههای فلزی به عنوان حفاظ باید
چشمیهای شبکه مذکور حداکثر 2 سانتیمتر مربع باشند.
ماده85 ـ برای دسترسی به تراز بالاتر در کلیه داربستها به جز
نردبانی باید از نردبان ثابت با پاگرد حفاظ دار ایمن استفاده گردد. (شکل 38 )
ماده86 ـ در صورت استفاده از راه پله به عنوان راه دسترسی در
داربست این راه پله ها باید دارای شرایط ذیل باشند:
الف ـ ارتفاع پله 15 سانتیمتر
ب ـ کف پله به طول حداکثر 30 سانتیمتر
ج ـ نرده راه پله به ارتفاع حداکثر 110 سانتیمتر و در سطوح شیبدار
حداقل ارتفاع 75 سانتیمتر
ماده87 ـ انتقال یا جابجایی داربستهای متحرک چرخدار با نفر
مستقر شده روی آن ممنوع است.
ماده88 ـ تمامی داربستها به جزء داربست متحرک باید در دو جهت
عمودی و افقی به سازه محکم مهار شوند.
ماده89 ـ حداکثر ارتفاع مجاز برای داربست متحرک برجی 6/9 متر
بوده و برای ارتفاع بیش از آن داربست مذکور باید مهار گردد. (شکلهای 47 و 50 )
ماده90ـ در داربست برجی متحرک نسبت ارتفاع به عرض نباید بیش از 3
به 1 باشد. (شکل50)
ماده91ـ کلیه چرخهای داربست متحرک باید مجهز به قفل مناسب بوده و
قطر خارجی چرخها نباید از 5/12 سانتیمتر کمتر باشد .(شکل 48 )
ماده92ـ در داربست برجی ثابت نسبت ارتفاع به عرض نباید بیش از 4
به 1 باشد .
ماده93ـ حداکثر ارتفاع داربست برجی ثابت در حالت آزاد نباید بیش
از 12 متر باشد. (شکل 45 )
فصل پنجم ـ روش دسترسی با طناب
ماده94ـ شخص ذیصلاح باید نسبت به ایجاد نقاط تکیهگاهی ایمن، نصب
و جمعآوری طنابهای عملیات و پشتیبان برای عامل کار در ارتفاع اقدام نماید.
ماده95ـ شخص ذیصلاح باید قبل از شروع هر شیفت کاری نسبت به ابلاغ
دستورالعملاجرایی شروع به کار عامل کار در ارتفاع اقدام نموده و مجوز شروع به کار
وی را صادر نماید.
ماده96ـ در عملیات دسترسی با طناب حضور تیم یا فرد نجاتدهنده
الزامی است.
ماده97ـ عامل کار در ارتفاع باید همواره دارای حداقل دو نقطه
اتکاء یا تماس بوده و هر یک از نقاط اتکاء باید بصورت مجزا به یک تکیهگاه ایمن
متصل شده باشند. (شکلهای 88 و 112 )
ماده98ـ استفاده بیش از یک نفر به صورت همزمان از یک طناب ممنوع
است .
فصل ششم ـ سامانههای متوقفکننده و محدودکننده سقوط
ماده99ـ سامانه متوقفکننده از سقوط باید دارای حداقل فاصله ایمن
بوده و از اجزاء زیر تشکیل شده باشد: (شکلهای 65 تا 78 )
الف ـ طناب ایمنی افقی و عمودی
ب ـ لنیارد نگهدارنده
ج ـ ابزار قفل شونده
دـ کمربند حمایل بند کامل بدن
هـ ـ شوکگیر
ماده100ـ سامانه متوقفکننده از سقوط باید مطابق با شرایط زیر
تهیه و آماده شده و در اختیار بهرهبردار قرار گیرد:
الف ـ بصورت ایمن به نقطه تکیهگاهی متصل گردیده و نیروی 2000 کیلو گرمی
را تحمل نماید.
بـ طناب ایمنی افقی محکم بسته شده باشد.
ج ـ طناب استاتیک حداکثر 2000 کیلوگرم بار وارده را تحمل نماید. (شکل
106 )
ماده101ـ شخص ذیصلاح موظف است سامانه متوقفکننده از سقوط را قبل
از هر شیفت کاری بازرسی و کنترل نموده و از ایمن بودن آن اطمینان حاصل نماید.
ماده102ـ در ارتفاع بیش از 2/1 متر، چنانچه سامانه متوقفکننده
از سقوط مجهز به شوکگیر نباشد این سامانه باید سطح شوک وارده را در شرایط سقوط به
مقدار کمتر از 400 کیلوگرم کاهش دهد.
ماده103ـ فواصل سقوط آزاد و سقوط ناشی از شوکگیر در ارتفاع بیش
از 2/1 متر، نباید بیش از فاصله بین جایگاه کار و سطح مبنا باشد.
ماده104ـ پس از وقوع سقوط بر روی شوکگیر و در صورت استفاده از
آن باید این ابزار از رده خارج شده و تعمیر آن ممنوع است.
ماده105ـ سامانه متوقفکننده از سقوط باید دارای شرایط زیر
باشد:
الف ـ مطابق با استانداردهای معتبر در خصوص طناب ایمنی عمودی و ریلها
ب ـ طنابها در قسمت پایینی بهم تابیده نشده باشند
ج ـ بصورت ایمن به نقطه تکیهگاهی متصل گردد
د ـ گره نداشته و لغزنده و روغنی نباشد
ه ـ برای ازدیاد طول طناب، طنابها بهم گره زده نشوند
وـ بوسیله پوشش های مناسب از لبههای برنده و تیز محافظت شود (105)
زـ بوسیله رنگبندی، طناب ایمنی مشخص گردد.
ح ـ به سطح ایمن زیر ناحیه کاری کارگر متصل گردد.
ماده106ـ استفاده همزمان افراد از طناب ایمنی عمودی در سامانه
متوقفکننده از سقوط ممنوع است.
ماده107ـ در نصب طناب ایمنی باید حداقل فاصله ایمن تا سطح مبنا
(2/1 متر + طول لنیارد نگهدارنده بیشترین ازدیاد طول شوکگیر+ 5/2 متر) در نظر
گرفته شود.
ماده108ـ میزان شکمدهی طناب ایمنی افقی در بین دو نقطه
تکیهگاهی، نباید بیش از 2/1 متر باشد.
ماده109ـ طناب ایمنی باید به نقاط تکیهگاهی مناسب از سازه که
حداقل قادر به تحمل نیروی 2200 کیلوگرمی میباشد متصل گردد.
ماده110ـطناب نیمه استاتیک در سامانه متوقفکننده از سقوط باید
دارای شرایط زیر باشد:
الف ـ قطر طناب باید حداقل 13 میلیمتر باشد.
ب ـ مجهز به طناب پشتیبان عمودی برای حداقل هر 9 متر باشد. (شکلهای 89
و 88 )
پ ـ حداکثر تغییر شکل هنگام کشیده شدن نباید بیش از 40 میلیمتر به ازاء
هر 9 متر طول باشد.
ت ـ مجهز به پوشش حفاظتی مناسب که طناب را از بریدن و ساییدگی محافظت
نماید.
ث ـ مطابق با استانداردهای معتبر باشد.
ماده111ـ کمربند حمایل بند کامل بدن (هارنس) مورد استفاده در
سیستمهای متوقفکننده از سقوط باید دارای حلقه سینه ای بوده و ابزار متوقف کننده
سقوط به این حلقههای سینهای یا پشتی متصل گردد. (شکل 95 )
ماده112ـ کمربند حمایل بند کامل بدن (هارنس) مورد استفاده در
سیستمهای محدودکننده باید دارای حلقه شکمی باشند. (شکلهای 57 و 58 )
فصل هفتم ـ تور ایمنی
ماده113ـ هنگامی که کارفرما تور ایمنی را روی ناحیه کاری نصب
میکند باید مطمئن باشد که: (شکل 115)
الف ـ تور ایمنی حداقل 4/2 متر و حداکثر 6/4 متر پایینتر از ناحیه یا
تراز کاری نصب شده باشد.
ب ـ تور ایمنی باید 4/2 متر از هر طرف از کنارهای ناحیه کاری بیشتر
ادامه داشته باشد.
تـ تور ایمنی که از چندین تور تشکیل میشود باید بصورت ایمن بهم متصل
شده بطوری که توانایی جذب نیروی برابر یا بزرگتر را داشته باشند.
ماده114ـ در مواقعی که افراد به تراز زیرین ناحیه کار دسترسی
دارند و احتمال خطر سقوط مصالح روی سر آنها وجود دارد کارفرما مکلف است نسبت به نصب
تور جمعآوری نخاله در زیر منطقه کاری اقدام نماید. (شکل 113 )
ماده 115ـ تور ایمنی باید بگونهای نصب شود که بین کارگر و تور
هیچ مانعی وجود نداشته باشد. (شکل 115)
فصل هشتم ـ بالابرهای سیار
ماده116ـ بالابرهای سیار باید دارای حداقل چهار چرخ و اهرم
ترازکننده بوده و به مکانیزم قفل شونده و محدودکننده شعاع حرکت بازو مجهز باشند.
(شکلهای 116 و 117 و 118 )
ماده117ـ بالابرهای سیار باید مجهز به حسگرهای فعال وزن بار و
گشتاور بودهتا در صورت افزایش وزن و نامتعادل شدن سکوی کار از ادامه کار و واژگونی
دستگاه جلوگیری بعمل آورد.
ماده118ـ بالابرهای سیار باید مجهز به پلکان ایمن برای رسیدن فرد
به جایگاه کار باشد.
ماده119ـ بالابرهای سیار باید مجهز به حسگرهای محدودکننده
ارتفاع بوده تا درصورت افزایش غیرمجاز ارتفاع سکوی کار از ادامه کار دستگاه جلوگیری
بعمل آورد.
ماده120ـ بالابرهای سیار باید به حسگرهای فعال حرکت روی سطح
زمین مجهز بوده تا در صورت قرارگیری دستگاه در شیب بیش از حد مجاز، عمل نموده و از
ادامه کار آن جلوگیری بعمل آورد.
ماده121ـ بالابرهای سیار باید به دگمههای توقف اضطراری که در دو
محل سکوی کار و کنار منبع تغذیه قرار میگیرد مجهز باشد.
ماده122ـ به منظور جلوگیری از واژگونی بالابرهای سیار، کلیه
سیلندرهای هیدرولیک باید به شیرهای قفلکننده حفاظتی تجهیزگردد.
ماده123ـ بالابرهای سیار باید مجهز به سیستم کنترل اضطراری باشد
تا در مواقع قطع برق دستگاه یا از کار افتادن موتور و یا هر دو نسبت به جمع کردن
دستگاه بصورت ایمن اقدام نماید.
ماده124ـ سیستم فرمان جکهای دستگاه بالابرهای سیار باید مجهز به
حسگر بوده تا در حالت بالابودن سکو، امکان جمع شدن جکها میسر نگردد.
ماده125ـ کارفرما مکلف است نسبت به تهیه دستورالعمل شرکت سازنده
برای اجرای نکات ایمنی هنگام کار اقدام و آنرا در اختیار عامل کار در ارتفاع قرار
دهد.
ماده126ـ مجری کار با بالابر سیار باید از تردد افراد متفرقه در
حریم دستگاه جلوگیری نماید.
ماده127ـ هنگام کار در داخل سکوی بالابر سیار استفاده از هرگونه
نردبان، زیرپایی و سایر موارد مشابه به منظور افزایش ارتفاع ممنوع میباشد.
ماده128ـ هـنگام جابجایی بالابرهای سیار، نباید فرد در سکوی
بالابر مستقر شده باشد.
ماده129ـ کارفرما مکلف است برای استفاده از بالابرهای سیار
ماشینی در مکانهای پر تردد از سه نفر به شرح زیر استفاده نماید:
الف ـ راه انداز دستگاه
ب ـ فرد مستقر در جایگاه کار
ج ـ پرچمدار یا کسی که باید در فاصله 150 متری قبل از خودروی مذکور
مستقرشده و با علایم مناسب، سایرین را از توقف خودرو یا جایگاه کار مذکور مطلع
نماید.
ماده130ـ بر روی بـدنه بالابرهای سیار بایـد لوح شناسایی، دستور
العملهای ایمنی و علائم هـشداردهنده مـطابق با استاندارد بگـونهای که واضح و
خـوانا باشد نصب گردد.
ماده131ـ هنگام استقرار بالابر سیار، عامل کار در ارتفاع باید
برای تعادل دستگاه از جکهای تعادلی، ترمز و گوهی زیر چرخ استفاده نماید.
ماده132ـ بالا رفتن و پائین آمدن از مهارها، ستونها، بومها و
مفاصل سکوی کار بالابر سیار ممنوع است.
ماده133ـ استقرار بالابر سیار، در صورتی مجاز است که زیر جکها از
استحکام کافی برخوردار بوده و شیب مجاز سطح مبنا رعایت شده باشد.
ماده134ـ استفاده از بالابر سیار به عنوان جرثقیل ممنوع است.
ماده135ـ به استـناد مـواد 91 و 95 قـانون کار جمـهوری اسـلامی
ایـران، مسئولیت رعایت مقررات این آییننامه بر عهده کارفرمای کارگاه بوده و در
صورت وقوع هرگونه حادثه بدلیل عدم توجه کارفرما به الزامات قانونی، مکلف به جبران
خسارات وارده میباشد.
این آییننامه مشتمل بر 8 فصل و 135 ماده و 3 تبصره میباشد که به
استناد مواد 85 و 91 قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ10/8/1389 شورای
عالی حفاظت فنی تهیه و در تاریخ 17/11/1389 به تصویب وزیر کار و امور اجتماعی رسیده
است.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی ـ عبدالرضا شیخالاسلامی
نظرات ()آذرخش
با وجود اینکه هواپیماها میتوانند برخورد با آذرخش را تحمل نمایند، تا سال 1999 میلادی و زمانی که یک فروند هواپیمای گلایدر هدف یک آذرخش قدرتمند با بار مثبت قرار گرفت، هنوز خطرات ناشی از این پدیده طبیعی بخوبی درک نشده بود. از آن زمان به بعد همواره بر این امر تاکید شده است که ممکن است عامل سقوط پرواز شماره 214 پان امریکن، در سال 1963 میلادی، برخورد با آذرخش با بار مثبت بوده باشد. از آنجا که در زمان تدوین استانداردهای پرواز هنوز تاثیر مواجهه هواپیماها با آذرخش شناخته نشده بود، در حال حاظر نیز هواپیماها بر طبق همان استانداردهای اولیه ساخته میشوند و قادر به تحمل برخورد با آذرخش نمی باشند.
از کار افتادن موتور هواپیما
اگرچه در حال حاضر هواپیماها بگونه ای طراحی میشوند که حتی در شرایطی که یک موتور خود را از دست میدهند بتوانند به پرواز خود ادامه بدهند، ولی با این وجود اگر در شرایطی که موتور دوم خود را نیز، که برای مثال شاید در همان سمت موتور اول باشد، از دست بدهند مطمئنا شرایط خطرناکی بوجود خواهد آمد، حال در نظر بگیرید که همان هواپیما کلیه موتورهای خود را از دست بدهد، که این همان وضعیتی است که برای پرواز DC-9 متعلق به خطوط هواپیمائی دومینیکن بوجود آمد که علت این واقعه عدم خلوص و آلودگی سوخت هواپیما بود که موجب از کار افتادن کلیه موتورهای آن شده بود. به همین علت است که تعیین فرودگاه کمکی قبل از پرواز، برای مواقع فرود اضطراری، از اهمیت بسیاری برخوردار میباشد.
فرسودگی و تغییر شکل ملکولی فلزات تشکیل دهنده بدنه هواپیما که در اثر فشار مداوم بر هواپیما ایجاد میشود نیز میتواند خطرات مشابهی ایجاد نماید .
یکی از غیر معمولترین سوانح هوائی که منجر به سقوط پرواز شماره 191 خطوط هوائی امریکن ایرلاین شد، زمانی به وقوع پیوست که در پی جدا شدن موتور هواپیما از بدنه اصلی، و به علت صدمات وارده، خلبان هواپیمای مذکور قادر به کنترل هواپیما نبود.
فرسودگی فلزات
گهگاه فرسودگی فلزات موجب از کار افتادن موتور هواپیما ( برای مثال فاجعه هوائی کگوورث در سال 1989 میلادی)، ویا ایجاد مشکلاتی در بدنه هواپیما ( سوانحی که در هاویلند ایالت دلاور آمریکا در سالهای 1953 و 1954 به وقوع پیوست ) میشود که منجر به سقوط هواپیما میشود. در حال حاضر که خطرات ناشی از فرسودگی فلزات کاملا شناخته شده میباشند، تحقیقات گسترده و جدی و همچنین آزمایشات غیر مخربی به منظور شناسائی مشکلات و خطرات بالقوه مربوط به آن در حال اجرا میباشد.
تعلیق
تعلیق هواپیما، و یا به عبارتی کاهش سرعت هواپیما تا جائی که دیگر بالهای هواپیما توان بالابری ( lift ) نداشته باشد، یکی از خطرات بالقوه برای هر هواپیما میباشد که البته معمولا قابل کنترل میباشد. تمهیدات خاصی در دستگاه های هواپیماها در نظر گرفته شده است که بروز تعلیق را به اطلاع خلبان میرساند. این تمـهیدات شامل آژیر اعــــــــلام تعلیق ( که د ر اکثر هواپیماهای موتور دار بطور مجازی تعبیه شده است )، اعلام خطر به وسیله لرزش دسته کنترل و همچنین اعلام خطر به وسیله کلام. بارزترین نمونه از سوانح هوائی که در اثر تعلیق بوجود آمده است، فاجعه هوائی استین در سال 1972 میلادی میباشد.
آتش سوزی
آئین نامه های ایمنی، مواد تشکیل دهنده در ساخت هواپیما و همچنین ملزومات مورد نیاز برای اعمال روشهای امنیتی آتشنشانی را همواره بطور خودکار تحت کنترل دارند. معمولا اینگونه ملزومات توسط آزمایشات مورد نیاز مشخص میشود. اینگونه آزمایشات قابلیت اشتعال و همچنین میزان سمی بودن دود ایجاد شده از آتش سوزی را نشان میدهد. زمانیکه آزمایشات اولیه موفقیت آمیز نباشند، این عدم موفقیت بجای اینکه بطور واقعی در یک هواپیما رخ دهد، تنها در یک آزمایشگاه اتفاق میافتد که هیچگونه خطری برای نفوس واقعی ایجاد نمیکنند.
گهگاه اینگونه تمهیدات موثر واقع نمیشوند و معمولا در اثر آتش سوزی ایجاد شده در کابین خلبان، و در اثر ایجاد گازهای سمی، سوانح متعددی بوجود آمده و می آید. آتش سوزی که در اثر جرقه الکتریکی در پرواز شماره 797 خطوط هوائی کانادا در سال 1983 میلادی اتفاق افتاد، منجر به کشته شدن 23 مسافر از 46 مسافر پرواز مذبور شد.
این حادثه نمونه خوبی بود تا بتوان تجربه بدست آمده را در شرایط مشابه مورد استفاده قرار داد و سرنشینان هواپیما را که در معرض دود ناشی از آتش سوزی قرار میگیرند بسرعت از محل تخلیه نمود. دو سال بعد از این حادثه، یعنی در سال 1985 میلادی، فاجعه هوائی منچستر به وقوع پیوست. این حادثه در اثر آتش سوزی در هواپیما و بر روی باند فرودگاه اتفاق افتاد که منجر به کشته شدن 53 نفر شد که 48 نفر از این تعداد در اثر استنشاق دود ناشی از آتش سوزی جان خود را ازدست دادند. اگر چه این حادثه نگرانی های جدی در مورد استاندارد نود دقیقه ای تخلیه اضطراری هواپیماهای حادثه دیده را بوجود آورد، که متعاقبا موجب ابداع سیستم ضد دود و کانالهای دفع دود شد ولی نهایتا هیچکدام مورد تائید قرار نگرفت. نتایج حاصل از این واقعه اصلاح روشهای قبلی استفاده از درهای خروج اضطراری واقع در بالای بال هواپیما بود که معرفی گردید و در هواپیماهای خاصی مورد استفاده قرار گرفت، و همچنین از دیگر تغییرات بوجود آمده که میتوان برشمرد، افزایش اندک فضای بین صندلی های نزدیک به درب خروج اضطراری میباشد.
برخورد پرندگان
اصطلاح اصابت پرندگان (Bird strike ) در هوانوردی به معنای برخورد و تصادم پرندگان با هواپیماهای در حال پرواز میباشد. این معضل یکی از تهدیدهای رایج در کاهش ایمنی هواپیماهای در حال پرواز میباشد که تا کنون منجر به تعداد بیشماری سوانح مرگبار هوائی شده است.
عوامل انسانی
عوامل انسانی یکی دیگر از خطرات بالفعل میباشد که در اثر خطای سهوی انسان حادث میشود که خلبانان نیز از این امر مستثنی نمیباشند. در جریان جنگ دوم جهانی پیشرفتهای شگرفی در زمینه بهره گیری از عوامل انسانی در راستای ارتقاء ایمنی هوانوردی توسط پل فیتز(Paul Fitts) و آلفونس چاپانیز( Alphonse Chapanis) صورت پذیرفته است. بهر حال در طول تاریخ هوانوردی پیشرفتهای بسیاری در زمینه ایمنی صورت پذیرفته که از آن میان میتوان به بهبود و توسعه چک لیست خلبانان اشاره کرد، که در سال 1937 میلادی ابداع شد.
عدم وارسی صحیح و به موقع ادوات پروازی هواپیما توسط خلبان در سال1972 میلادی منجر به سقوط پرواز شماره 401 خطوط هوائی ایسترن (Eastern Airlines Flight 401 )گردید، خطاهای احتمالی در مواقع برخاستن از باند فرودگاه و همچنین در هنگام فرود در باند فروگاه میتواند از عوامل موثر در ایجاد سوانح هوائی باشد، برای مثال میتوان از فاجعه هوائی مربوط به پرواز شماره 191 خطوط هوائی پرین ایر (Prinair Flight 191) در همان سال (1972) در هنگام فرود، و فاجعه هوائی سال 1958 میلادی مونیخ در زمان برخاستن از باند و در شرایط هوای طوفانی روی داد، یاد کرد. با بررسی سانحه هوائی مونیخ میتوان نتیجه گرفت که علاوه بر عوامل انسانی، که در این مورد میتوان خطای خلبان را مورد نظر قرار داد، عوامل دیگری مانند وضعیت جوی نیز به بروز اینگونه حوادث کمک خواهد نمود.
بروز تصادم، هم میتواند در آسمان رخ دهد ( سال 1978 میلادی، پرواز شماره 182 پی اس آ) و همچنین بر روی زمین ( سال1977 میلادی، سانحه ته نه ریف )، که در هر دو سانحه مقصر خلبانان بوده اند.
با این حال بروز سوانح هوائی فقط به خطای خلبانان محدود نمی شود. قصور در بسته شدن صحیح درب مخصوص بار گیری کالا، علت سقوط پرواز شماره 981 متعلق به خطوط هوائی ترکیه بود که منجر به از دست رفتن این هواپیما شد، هرچند پیرو تحقیقات انجام شده معلوم گردید که طراحی غلط ضامن درب بارگیری نیز در بروز این حادثه تاثیر بسزائی داشته است.
نظرات ()|
فرود کنترل شده
|
|
|
ابزار های فرود با ترمز خودکار ابزارهای فرود دارای ترمز خودکار، ایمنی و راحتی کاربر را در زمان حرکت روی یک رشته طناب تضمین می کنند. |
|
|
|
|
|
صفحه جانبی متحرک با گیره ایمنی ضد خطا (I’D کوچک)
|
|
|
I’D • بادامک چرخشی امکان محکم کردن قسمت شل طناب را آسان می کند. همچنین این بادامک برگشت پذیر شدن سیستم های کششی را امکان پذیر کرده و با استفاده از آن می توان صعود از طناب را در مسافت های کوتاه انجام داد (به همراه پا رکاب و یک گیره طناب دسته دار).
گواهینامه: - I’D L D20 L: اCE EN 341 Class A،NFPA 1983 G |
|
|
ابزار های فرود با ترمز خودکار |
|
|
GRIGRI D14 |
|
|
|
|
|
ابزار های فرود استاندارد ساده و کارآمد |
|
|
HUIT D02 |
|
|
|
|
|
RACK D11
|
|
|
|
|
|
TUBA D12
|
|
زبانه ایمنی ضد خطا
دستگیره چند منظوره
بادامک چرخشی
کد D20S - D20L
STOP D09
نظرات ()|
تکیه گاه ها رابط میان سیستم ایمنی و سازه یا زمین می باشند. نوع تکیه گاه مطابق وضعیت سطح زمین تعیین می شود. تسمه ها برای سهولت در نصب و ایجاد تکیه گاه های موقت یا سیار طراحی شده اند. در صورت نیاز به استفاده شدید یا نصب دائمی تکیه گاه، از بولت صفحه دار یا چسبی استفاده کنید. برای تکمیل تجهیزات تکیه گاه بصورت استاندارد، Petzl طناب نجات ویژه پیشروی افقی و تعدادی لوازم جانبی با در نظر گرفتن ارگونومیک بودن، کارایی و دوام طراحی نموده است.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ابزار swivel از پیچ خوردن طناب هنگام چرخیدن بار جلوگیری می کند. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ابزارهای حفاظت از طناب در شرایط مختلف |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ANNEAU C40 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
CONNEXION FIXE C42 |
CONNEXION VARIO C42 V CONNEXION FAST C42 F
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
TREESBEE C04 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
CŒUR P34050-P38150 CŒUR GOUJON P32-P33
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
LONG LIFE P38 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
COLLINOX P55 BAT’INOX P57
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
نظرات ()|
قرقره های حرکت عرضی قرقره های TANDEM برای حرکت بر روی طناب یا کابل طراحی شده اند. همچنین، می توان از این قرقره ها در سیستم های پیچیده کششی نیز استفاده نمود. به دلیل وجود صفحات جانبی ثابت، نصب این نوع قرقره بسیار ساده و سریع بوده و قرار گرفتن دو چرخ آن در یک ردیف، ثبات کامل در حین کار را تضمین می نمایند. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
TANDEM P21 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
قرقره های تخصصی قرقره های تخصصی برای کاربردهایی ویژه که نیازمند عبور از گره ها (KOOTENAY) یا حرکت در امتداد کابل های بالابر مکانیکی (ROLLCAB) می باشد، طراحی شده اند. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ROLLCAB P47 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
KOOTENAY P67 نظرات ()|
قرقره های پروسیک قرقره های پروسیک برای استفاده با گره خودگیر پروسیک جهت ایجاد سیستم یکطرفه سبک، طراحی شده اند. شکل این قرقره ها از قفل شدن گره پروسیک مجاور جلوگیری می کند. بنابراین، با استفاده از این قرقره ها می توان سیستم یکطرفه سبکی با ضریب عملکرد بسیار بالا ایجاد نمود. |
|
GEMINI P66 |
|
MINDER P60 TWIN P65 |
قرقره پروسیک سبک
نظرات ()|
قرقره های تک، سبک و چند منظوره بوده و برای استفاده در کیت های کار و نجات بسیار مناسب می باشند. |
|
OSCILLANTE P02 |
|
FIXE P05 |
|
|
|
RESCUE P50 |
نظرات ()|
ابزاری برای سیستم های گوناگون قرقره های Petzl به پنج گروه تقسیم می شوند: عوامل موثر بر کارایی قرقره ها عبارتند از: نحوه اتصال قرقره به طناب، با توجه به نوع طراحی آن تعیین می گردد:
|
|
|
|
|
|
قرقره های خودگیر قرقره های خودگیر را می توان با مجموعه سیستم سنتی کشش که متشکل از قرقره و گیره طناب می باشد، جایگزین نمود. این قرقره ها کاربرد های مختلفی داشته و می توان از آنها برای بالاکشی در سیستم های قرقره مرکب و به عنوان ابزار یکطرفه استفاده نمود. قرقره های خودگیر دارای دو کاربرد همزمان می باشند: • قابلیت قفل شدن: • قابلیت قفل شدن: |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
PRO
MINI نظرات ()|
آتش نشانان مسئول نجات افراد یا ایمن سازی محیط ها (دسترسی به بام، دره های عمیق و باریک، قطع شاخه های خطرناک و غیره) می باشند. این افراد با موقعیت های مختلفی مواجه می شوند. با این وجود، در صورت دشوار بودن دسترسی، عملیات نجات باید توسط گروهی که آموزش هایی ویژه دیده اند، انجام شود (لطفا به قمست نجات فنی مراجعه نمایید). آتش نشانان برای انجام کار خود تحت هر گونه شرایطی که امکان مواجهه با آن وجود دارد، از تجهیزاتی استفاده می کنند که ساده، سبک و قابل تطبیق با شرایط محل بوده و ایجاد مزاحمت ننمایند. این تجهیزات باید وجود حداکثر اطمینان را ضمانت کرده و امکان مداخله موثر و گاهی کاملا مستقل را فراهم کرده و در عین حال میزان خطر استفاده از آن برای مصدومان و نجات دهندگان حداقل باشد. در طول دوره های آموزشی ویژه، تکنیک های متعددی (از قبیل کوهنوردی به روش Alpine، فرود با یک رشته طناب، فرود سرعتی روی سطوح شیب دار، تکنیک های آزاد سازی مصدوم و غیره) مورد استفاده قرار می گیرد.
|
|
| استفاده از تکنیک های سنگنوردی برای حرکت روی سقف | تخلیه مصدوم تخلیه از ساختمان: مداخله یک تیم کوچک |
|
|
|
|
• راه حل دوم: سیستم بالاکشی 5 به 1 |
بالا کشیدن مصدوم • راه حل اول: سیستم بالاکشی 3 به 1 |
|
|
|
نظرات ()|
حفاظت از کاربران در ارتفاع |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
راحتی |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
تنظیم ساده و کامل |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
سازگاری |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
VERTEX® BEST کد A16 مدلهای موجود: • VERTEX BEST کد A16 • VERTEX BEST DUO LED 14 کد E66 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
- منبع نور تنظیم شده 14 Led: تامین سطح ثابتی از نوردهی برای حداکثر 63 ساعت. لطفا به قسمت چراغ پیشانی های DUO LED 14 مراجعه نمایید. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
VERTEX® VENT کد A11
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
• موجود در پنج رنگ: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
VERTEX® ST کد A12
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
نظرات ()|
توقف سقوط در کوتاه ترین زمان |
|
|
|
|
|
نصب سریع و آسان |
|
|
ASAP® کد B71 • قابل استفاده با لنیارد جاذب انرژی.
|
 |
|
|
|
|
ASAP’SORBER L71
|
|
|
استفاده از ابزار ASAP با لنیارد جاذب انرژی
|
 |
|
|
|
|
2. تعریف فاصله ایمنی در صورت استفاده از ابزار ASAP
|
|
نظرات ()|
توقف سقوط در کوتاه ترین زمان |
|
|
|
|
|
نصب سریع و آسان |
|
|
ASAP® کد B71 • قابل استفاده با لنیارد جاذب انرژی.
|
|
|
|
|
|
ASAP’SORBER L71
|
|
|
استفاده از ابزار ASAP با لنیارد جاذب انرژی
|
|
|
|
|
|
2. تعریف فاصله ایمنی در صورت استفاده از ابزار ASAP
|
|
نظرات ()|
مثلث های تخلیه و برانکار در صورت وجود خطر سقوط، کاربر باید یقین حاصل کند که به سیستم جلوگیری از سقوط و هارنس جلوگیری از سقوط تجهیز است. در هارنس مذکور نقطه اتصال جناغی و حلقه پشتی برای اتصال به سیستم جلوگیری از سقوط، طراحی شده اند. حلقه پشتی برای اتصال سیستم به پشت کاربر در صورت نیاز به در اختیار داشتن فضای کاری بیشتر در جلوی او مورداستفاده قرار می گیرد. این دو نوع اتصال، تعلیق کاربر را بصورت ایمن و ثابت پس از سقوط تضمین می کنند.با اتصال کمربند PADFAST می توان هارنس های جلوگیری از سقوط را به هارنس های استقرار حین کار تبدیل کرد.
|
|
|
|
PITAGOR C80 BR |
|
|
|
|
|
BERMUDE C80 |
|
|
|
|
|
NEST S61 |
لوازم جانبی هارنس
با استفاده از لوازم جانبی می توان هارنس ها را بصورت ویژه برای کاربرد های خاص از قبیل تعلیق طولانی مدت، صعود از طناب و غیره، سازگار نمود. |
|
|
|
CARITOOL P42 - P42 L • موجود در دو اندازه: هشدار: نگهدارنده های ابزار جزء تجهیزات حفاظت شخصی (PPE) محسوب نمی شوند.
|
|
|
|
|
|
PODIUM S70 |
|
|
|
|
|
TWISTER L51 |
نظرات ()|
در صورت بروز اشکال در تجهیزات بالابر اسکی، فرد مسئول باید مطابق برنامه، افراد را از داخل بالابرها تخلیه نماید. در این قسمت چگونگی انجام کلیه مراحل عملیات و به کارگیری نیروی انسانی و تجهیزات لازم به دقت شرح داده می شود. در بیشتر موارد، این گونه عملیات توسط اپراتورها انجام می شود. حداکثر زمان مجاز برای تخلیه کلیه مسافران، 3.5 ساعت می باشد (از زمان بروز نقص تا تخلیه آخرین فرد). زمان مذکور را می توان با توجه به وضعیت هوا، نوع تاسیسات و غیره کاهش داده و با شرایط موجود منطبق نمود. در صورت بروز مشکل، اپراتور باید با ستادهای سازمان دهی شده نجات تماس حاصل نماید. (نجات کوهستان، خدمات اورژانس شهری و غیره). برای تخلیه بالابرهای اسکی باید از تکنیک های ویژه ای برای حرکت در امتداد کابل استفاده نمود. جهت دستیابی به حداکثر کارایی، چنین عملیات هایی توسط چندین گروه مستقل که معمولا متشکل از دو نفر می باشند.یک نفر در حالت تعلیق روی کابل به منظور تخلیه مسافران و فرد دیگر روی زمین برای گرفتن مسافران و هدایت همکارش) انجام می شود. موفقیت در این عملیات ها مرهون آموزش و تمرین افراد می باشد (حداقل یک بار در سال).
|
|||
|
دسترسی نجات دهنده به مصدوم از روی بالابر اسکی |
تخلیه از بالابر اسکی به کمک نجات دهنده روی کابل |
||
|
|
|
||
|
تخلیه مصدوم |
فرود به داخل تله کابین |
تخلیه تله کابین از روی زمین | |
|
|
|||
نظرات ()
هرس درختان باز کردن تکیه گاه فرعی نصب از روی زمین صعود کوتاه بوسیله کشش طناب کاری با استفاده از گیره طناب پا PANTIN 
با استفاده از تکنیک های Arborist می توان شاخه های اضافی درختان را مرتب کرده یا به صورت کامل کنده درخت را از ریشه بیرون آورد. بر حسب نوع موقعیت، حرکت در اطراف تنه یا در داخل درخت صورت می گیرد. استفاده از سکوی بالابر، نردبان و غیره اغلب دشوار بوده و در این صورت، دسترسی به تمام نقاط درخت یا حرکت در داخل آن ممکن نخواهد بود.
برای حرکت آزادانه در اطراف درخت، Arborists طناب دار را از زمین به سمت بالا پرتاب کرده (سعی کنید شاخه های اصلی و بلند را انتخاب کنید) سپس ابزار خود را برای صعود از طناب نصب نمایید. پس از استقرار در محل مورد نظر، Arborists باید در وضعیت مناسب و متعادلی باقی بماند (لنیاردهای قابل تنظیم). سیستم استقرار حین کار همواره باید در زمان قطع شاخه ها به عنوان پشتیبان باقی بماند.
استقرار جهت کار با استفاده از لنیارد قابل تنظیم
صعود بلند از طناب دسترسی با استفاده از گیره طناب دسته دار / تکنیک استفاده از گیره طناب
(تکیه گاه قابل آزاد شدن) تکنیک دسترسی با یک رشته طناب • این تکنیک باعث صرفه جویی در وقت حین نصب طناب دسترسی می شود. • در صورت نیاز به نجات می توان طناب دسترسی را از روی زمین آزاد کرد.
نظرات ()دسترسی به مکان های بسته معمولا از بالا و با استفاده از یک سیستم کششی مناسب صورت می گیرد.
ایمنی کاربر با وجود یک سیستم بالاکشی برگشت پذیر که مستقل و قابل اطمینان بوده و بی نیاز از یک منبع انرژی خارجی است، تضمین می گردد؛ چنین سیستمی تخلیه سریع در صورت بروز حادثه یا کاهش انرژی را امکان پذیر می نماید. زمانی که سرپرست تمامی طناب های صعود و ایمنی را نصب نمود، کاربران دیگر می توانند به صورت ایمن از طناب ها بالا بروند.
محیط های بسته فعالیت هایی که در محیط های بسته انجام می شوند، دارای دشواری های ویژه ای است که ناشی از کمبود فضای کافی و عدم وجود هر گونه ابزاری جهت حرکت مستقل می باشد. به علاوه، کاربر ممکن است با محدودیت های عدیده ای از قبیل طول مدت فعالیت، کیفیت هوا، وضعیت دما و غیره نیز مواجه شود. از آنجا که افرادی که در چنین محیط هایی کار می کنند قادر به حرکت در اطراف یا اطمینان از ایمنی خود نمی باشند، حضور یک دستیار ضروری است.
در برخی شرایط خاص، دسترسی به محل کار دشوار بوده و نیازمند استفاده از تجهیزات حفاظت شخصی (PPE) می باشد. نمونه هایی از شرایط مذکور عبارتند از زمان نصب ابزارهای حفاظت جمعی (طناب های نجات، تورهای ایمنی و غیره)، کار بر روی سازه های معلق یا محل هایی که امکان استفاده از سکوهای متحرک یا داربست در آنها وجود ندارد. همچنین نمونه دیگر، شرایط دسترسی موقت (بازرسی محل کار، انجام تعمیرات یا غیره) می باشد که در این شرایط نیز عملا امکان نصب و استفاده از تجهیزات حفاظت جمعی وجود ندارد. کاربری که در ارتفاع قرار دارد با استفاده از طناب ها و تکنیک های غارنوردی و سنگنوردی امکان دسترسی به محل کار خود را دارد. دسترسی به محل مورد نظر از بالا (مناسب ترین تکنیک، نصب ساده تر و ایمن تر) یا پایین (با ارسال طنابی به سمت بالا یا ایجاد یک نقطه ثابت توسط یک سرپرست و سپس بالا رفتن از طناب با استفاده از تکنیک های سنگنوردی) امکان پذیر می باشد.
نصب طناب ها و تکیه گاه ها
تنظیم کردن تکیه گاه ها
نصب تکیه گاه ها
حفاظت و تغییر جهت طناب ها
فرود 
استقرار عمودی حین کار (توجه: روش قفل کردن ابزار (یا قفل کردن I'D) را فراموش نکنید.
|
صعود صعود مسافتی کوتاه از طناب
|
صعود مسافتی زیاد از طناب
(گیره طناب دسته دار - گیره طناب سینه) |
|
|
|
صعود مسافتی زیاد از طناب با استفاده از گیره طناب پا PANTIN (تکنیک جایگزین)
| حرکت افقی زیر سقف یا کلاهک | صعود (پیوسته) دسترسی از پایین، هنگامی که نصب طناب از بالا امکان پذیر نباشد. |
 |
 |
 |
سیستم ترکیبی پایین دادن و بالا کشیدن • امتیاز: انتقال سریع (پایین دادن / بالا کشیدن) یستم مستقل پایین د
ادن و بالا کشیدن • امتیاز: طول طناب مصرفی در سیستم برابر مسافت بالاکشی یا پایین د
ادن می باشد.
• اشکال: پیچیدگی نحوه عملکرد سیستم (بالاکشی / پایین د ادن)
|
نظرات ()|
تکنیک های قابل استفاد ه جهت جلوگیری از ورود کاربر به محدوده جهت جلوگیری از ورود کاربر به محدود ه خطر سقوط (اصل کنترل): لنیارد + هارنس استقرار در حین کار: طول لنیارد با توجه به لزوم جلوگیری از ورود کاربر به محدود ه خطر سقوط انتخاب می گردد.
|
|
جلوگیری از سقوط 1 - برخورد با یک شیء یا زمین 3 - تعلیق بدون حرکت: وخیم تر نمودن شرایط مصدوم
|
نظرات ()در بیشتر ساختمان ها و کارهایی که در ارتفاع بیشتر از 6 فوتو یا 2 متر انجام می شوند مانند جوشکاری در ارتفاع، جوشکاری بر روی رفتر وtrusses (تیرهای افقی سقفی و خرپاها ) خطر سقوط (fall hazard ) وجوددارد....و یا درمکان هایی که چاله ها و گودال های (holes)بیش از 6 فوتوجود دارد نیز این خطر وجود دارد... البته این خطر فقط در این شرایط وجودندارد ... مثلاً کارگر maintenance (تعمیرات و نگهداری ) که میخواد یهلامپ سقفی رو عوض کنه هم در معرض خطر سقوط هست، کارگری که داربست را نصب ویا بر روی داربست کار میکند .. ویا کارگری که در قسمت بارگیری یک محصولمایع پتروشیمی یا پالایشگاه بر روی تانکر میرود تا نازل رو داخل مخزن قراربده هم در معرض این خطر قرار داره ... کارگری که بر روی pipe (لوله) حرکتمی کند تا برای اندازه گیری میزان خوردگی ، ضخامت سنجی انجام بده ، هم درمعرض این خطر هست ...
تقریباً کارهایی که در ارتفاع انجام میشوندخیلی زیادن .... که به همین دلیل ، این کارها ، فرکانس خطر بالایی دارند ،همچنین به دلیل تاثیر سقوط بر روی بدن انسان ، این خطر دارای شدت بالایینیزمیباشد ... که در نتیجه سقوط از ارتفاع دارای ریسک بالایی هست (ریسک =فرکانس * شدت)... نکته ی خیلیییییییییییی مهماینه که ... تو فرم های ارزیابی ریسک .. یه جورایی به دلیل "تابلو " بودنریسک سقوط از ارتفاع ... معمولاً این خطر شناسایی شده .. و کاهش یا حذفریسک در دستور کار قرار میگیره ....اما ....چیزی که خیلی مهمه طبق اصولارزیابی ریسک ... باید در ابتدا همه ی خطرات شناسایی بشن ... و بعد ارزیابی ریسک برای آنها انجام بشه و بعد اقداماصلاحی تعریف بشه ... تابرحسب اولویت و اهداف ایمنی شرکت ، نسبت به کنترلکردن خطر اقدام بشه .... اما به دلیل اینکه در مرحله ی اول تمامی خطرات بهدرستی شناسایی نمی شوند ، خطر سقوط ، جزء خطرات با ریسک بالا شناخته میشود.. و خطرات دیگر که ریسک بالاتری دارند ، یه جورایی گم میشن (در واقعشناسایی نمیشن ).... به عنوان مثال در صنایع نفت ، گاز و پتروشیمی ،خطراتی که مربوط به فرایند میشوند، معمولاً دارای ریسک بالاتری هستند ، ومیبایست نسبت به حذف و کاهش آنها اقدام کرد ، نه اینکه تمام وقت ، هزینه وتلاش خود را برای جلوگیری از خطر سقوط قرار بدیم ....
مثلاً تویه همینکارخانه کیمیا گستر تو شازند اراک .... مطمئناً اگه بریم تو مستنداتشونجستجو کنیم ، مطالب فراوانی رو در مورد ایمنی کار در ارتفاع پیدا میکنیم ،اما اگه یه سیستم "مدیریت ایمنی فرایند " قوی داشتن ، احتمال رخداد همچینانفجاری کمتر بود ، و جون اون 30 (؟) تا کارگر به راحتی گرفته نمیشد ...
اینهارو گفتم تا اینکه خواهشاً ، جایی که ریسک انفجار ، قرار گرفتن دست و پایکارگر بین اجزای ماشین ، و غیره ، بالاتر از ریسک سقوط از ارتفاع هست(معمولاً در کارخانه های صنایع شیمیایی ، قطعه سازی ، خودروسازی و... ) (ونه ساختمانی !) ، اداره ی HSE وقتشو صرف این موضوع کمتر کنه .... این چیزیکه دارم میگم نتیجه ی حوادثی هست که اتفاق افتاده !!
اصولاً ایمن سازی کار در ارتفاع ، جزء خلاقانه ترین مباحث مربوط بهایمنی هست ... شاید یکی از دلایل اینکه این موضوع در ایران به درستی رعایتنمیشه ... همین باشه !!! (خواهشاً رو این حرفم یکم فکر کنید ...!!)... طبققانون OSHA در ارتفاع بیشتر از 1.8 متر باید از یک یا چند سیستم حفاظت ازسقوط استفاده بشه ... البته تو خود استاندارد 29CFR1926 subpart M در موردالزامات و شرایط لازم برای سیستم های جلوگیری از سقوط توضیح داده ، ولی درعمل وقتی میخوایم از اون اصول استفاده کنیم ، با گستردگی خاصیتو سیستم های موجود برای جلوگیری از سقوط از ارتفاع و همچنین شرایطی که درآن این خطر وجود دارد ..... مواجه میشیم .... متن استاندارد رو میتونید درلینک زیر مطالعه کنید
http://osha.gov/pls/oshaweb/owadisp.show_document?p_table=STANDARDS&p_id=10758
موضوعدیگه ای هم که تو کنترل خطر سقوط خیلی مهمه .... fall protection planningهست ...در واقع قبل ازاجرایی شدن فعالیتی که در ارتفاع انجام میشه ..بایدگروه مهندسی معینی ... علاوه بر فعالیت هایی که از دید اجرایی باید انجامبشه ..(کنترل زمان و هزینه پروژه و... ) باید به شیوه های کنترل خطر سقوط(و دیگر مشکلات ایمنی حین کار )بپردازه ... منظورم اینه .. وقتی که کارداره انجام میشه .. یه HSE officer نیاد تو سایت هی "جیغ" بزنه ..بگه"کمربندت کو "..."بلت (تسمه )باید عوض بشه " "کار باید متقوقف بشه تا فلانوسایل و رفتارهای ایمن انجام بشه " و غیره ... بلکه باید قبل از انجام کاراین برنامه ریزی ها انجام بشه ... و در حین کار .. اجرا بشه ..
در ادامه توضیحی کوتاه بر این استاندارد میدم ....
دروحله ی اول ما میخوایم خطر سقوط رو "حذف " (hazard elimination)کنیم ...برای این کار مثلاً به جای اینکه کارگر مجبور بشه در سازه ای که در ارتفاعقرار داره کار کنه ،بهتره سازه در روی زمین مونتاژ بشه و بعد توسط کرین(جرثقیل) به ارتفاع برده بشه ...با این کار کنترل خیلی از خطرات دیگه همبه صورت آلترنیتیو (موازی ) انجام میشه ، مثلاً برای جلوگیری از استرس هایگرمایی ، سرمایی هم همچین کاری رو میشه انجام داد (سازه در مکانی که ازلحاظ گرمایی و سرمایی استاندارد هست ساخته بشه (مثلاً در یک سوله ، سازه یمورد نظرساخته بشه ... بعد به محل مورد نظر منتقل بشه ))، اما موضوع مهمیکه به وجود مییاد حمل و نقل و نصب ایمن سازه هست ، که می بایست بر طبقاصول مهندسی (engineering work practices) انجام بشه ، مثلاً تو نصب خرپا، اگه تصمیم به این گرفته بشه که خرپا بر روی زمین مونتاژ بشه ، بعد بهبالا برای نصب برده بشه ، باید این کار به صورتی انجام بشه که حادثه یcollapse (ریزش سازه) در حین installation رخ نده ... و یا در سازههایدیگه (مثل سازه های نفتی و...) اصول ایمنی حمل و نقل رعایت بشه ...
درشرایطی هم توانایی حذف خطر به هر دلیلی (اقتصادی ، ایمنی ، مهندسی ، زمانی،منطقی ، ...) وجود نداره ، در این شرایط ، هدف ما کاهش ریسک تا حدقابلقبول (ALARP=As low as reasonably possible ) هستش ...
استاندارد اوشا اولین و بهترین سیستم حفاظتی رو "استفاده از گاردریل "معرفی میکنه (بعد از اینکه نتونستیم توجیح منطقی واسه انجام کار بر رویزمین پیدا کنیم ) ، در واقع در شرایطی که کارگر مجبور به کار در ارتفاعاست ، بهترین سیستم ، ایجاد یک پلتفرم (سکوی کار =داربست ) است که باگاردریل مناسب حفاظ گذاری شده است 
در شکل زیر ابعاد گاردریل ها آورده شده است 
toprail ها یا نرده های بالایی باید در ارتفاع : 39-45 اینچی (100تا 115سانتی متری ) نصب شوند ...همچنین باید قرنیزی به ارتفاع 3.5 اینچ نیزتعبیهشود .. تا جلوی سقوط اشیاء و وسایل کارگر رو بگیره ..... وبرای محافظت ازسقوط باید یک midrail هم در قمست میانی نصب شود ...
top railها بایدبه اندازه کافی قوی باشد تا جلوی سقوط کارگر رو بگیره ..جنس اون هم میتونهمیله فلزی ،چوب ، سیم بکسل یا زنجیر باشه ... و باید تحمل نیروی 890نیوتنیرو در 5.1 سانتی متر داشته باشه (البته اگه از طناب های دیگه هم استفادهمیشه .. باید تحمل این وزن رو داشته باشن .... برای اطلاعات بیشتر میتونید.. به متن خود استاندارد رجوع کنید )
متاسفانه در بعضی کارگاه ها ازطناب های پلاستیکی معمولی برای handrail (یا toprail) گاردریل استفادهمیشه ... که تحمل وزن کارگر (به همراه بار ) را به هیچ عنوان ندارند ، وحتی در صورت سقوط کارگر و وصل بودن کارگر به این طناب (توسط PFAS (سیستمسقوط از ارتفاع فردی))سبب ایجاد خطر برای کارگران دیگر نیز میشود ...
نظرات ()مقدمه:
کار در محیطهای صنعتی همواره با مخاطرات بهداشتی، ایمنی و زیست محیطی همراه است. این مخاطرات در فعالیتهای مختلف کاری میتوانند به شکلهای متفاوتی ظاهر شده و در صورت عدم برنامهریزی و کنترل صحیح، پیامدهایی را به دنبال داشته باشند که گاهی اوقات جبران آنها به هیچ وجه امکان پذیر نیست. از
این رو داشتن برنامهای نظاممند برای شناسایی خطرات شغلی و لحاظ نمودن برنامههای کنترلی و پیشگیرانه به منظور جلوگیری از بروز پیامدهای ناگوار در محیط کار امری اجتناب ناپذیر است."کار در ارتفاع" از جمله فعالیتهایی است که در محیطهای کاری مختلف به صورت روزمره و یا برای انجام برنامههای تعمیر و نگهداری انجام میشود. شرایط خاص کار در ارتفاع، آن را به فعالیتی خاص از نظر نوع مخاطرات و پیامدهای حوادث احتمالی آن تبدیل نموده است. وجود این شرایط، اقدامات خاصی را نیز
به منظور حصول اطمینان از برقرار شدن ملاحظات ایمنی، بهداشت و محیط زیست نیاز خواهد داشت. در تدوین این مجموعه سعی شده تا با توجه به شرایط و ملاحظات ذکر شده، یک راهنمای کاربردی برای استفاده در زیر مجموعههای بهداشت حرفه ای ارائه شود.
-1. کلیات:
انجام کار در مکانهایی که بلندی آن از سطح زمین 20/1 متر باشد، عملیات کار در ارتفاع محسوب
میشود و ضروری است که در این قبیل فعالیتها اقدامات لازم جهت پیشگیری از سقوط در نظر گرفته شود.
در فرآیند ایمن سازی عملیات کار در ارتفاع 3 مرحله وجود دارد:
4-1-1. پرهیز از کار در ارتفاع و یا انجام بخشهایی از آن در سطح زمین در شرایطی که این امکان وجود داشته باشد.
4-1-2. استفاده از روشها و تجهیزاتی که خطر سقوط افراد در حین کار را از بین ببرد، در صورتیکه الزاماً کار میبایست در ارتفاع انجام گیرد.
4-1-3. استفاده از روشها و تجهیزاتی که ارتفاع سقوط و شدت صدمات ناشی از سقوط را کاهش دهد در شرایطی که امکان از بین بردن خطر سقوط وجود نداشته باشد.
4-2. برنامه ریزی جهت کار در ارتفاع:
برنامه ریزی کار در ارتفاع فرآیندی است که نیاز به یک مدیریت متمرکز دارد. در این فرآیند هدایت تیم بر عهده گروهی از متخصصین مجرب خواهد بود که احاطه کاملی بر عملیات و نحوه
ایمن سازی آن داشته باشند. این عملیات در سه مرحله: شناسایی خطرات، آنالیز آنها و پیش بینی اقدامات کنترلی انجام میشود.
4-2-1. شناسایی خطرات:
در این مرحله بایستی محل و شرایط کار در ارتفاع بطور کامل مورد بررسی قرار گرفته و امکان بروز خطراتی همچون سقوط افراد، لغزش بر روی سطوح کاری، سقوط اشیاء و ابزار آلات و ... مورد بررسی
قرار گیرد.
4-2-2. آنالیز خطرات:
در این مرحله از برنامه ریزی کار در ارتفاع، بایستی مواردی از جمله ارتفاع کار، استحکام و ایمنی سطوح کار، حفاظهای جانبی، لغزندگی سطح کار، احتمال سقوط اشیاء و ابزار آلات از سطوح و ارتفاع بالاتر، احتمال سقوط اشیاء و ابزار آلات از سطح کار به پایین و ... با عنایت به بزرگی خطر و شدت صدمات و خسارات وارده احتمالی ناشی از آن مورد ارزیابی قرار گرفته و اولویتهای اصلاحی تعیین گردد.
4-2-3. پیش بینی اقدامات کنترلی:
در این مرحله، بر اساس تجزیه و تحلیل خطرات شناسایی شده و همچنین تجهیزات، تأسیسات، تجارب و تواناییهای افراد و امکانات موجود، اقدامات کنترلی لازم پیش بینی و اجرا میگردند.
5-2-4. جلوگیری از سقوط اشیاء بر سر دیگران:
یکی از مخاطرات عمده کار در ارتفاع، سقوط اشیاء و اجسام است که علاوه بر خسارت به تجهیزات، میتواند باعث آسیب به افرادی شود که در حال عبور و یا مشغول به کار در محل هستند،
از این رو لازم است موارد ذیل به دقت مورد توجه قرار گیرد.
•· در این قبیل کارها که احتمال سقوط اشیاء و افراد زیاد است، استفاده از شبکهها
(توریها)ی ایمنی ضروری است.
•· انجام کار و یا عبور از محلی که کار در ارتفاع انجام میشود، بدون تأیید مهندس ایمنی ممنوع است.
•· هنگام کار در ارتفاع استفاده از کمربندهای ایمنی مخصوص کار در ارتفاع مجهز به گیرهها و سایر وسایل نگهداری ابزار ضروری است.
•· منطقه ممنوعه عبور باید با استفاده از علائم هشدار دهنده مشخص گردد و عبور و مرور در آن کنترل شود.
· در صورت نیاز به عبور یا انجام کار همزمان، باید احتیاطهای کامل لحاظ و از تجهیزات حفاظتی مناسب، به ویژه کلاه ایمنی، استفاده شود.
4-2-5. اقدامات مورد نیاز در صورت سقوط یک فرد:
علیرغم به کار بستن تدابیر ایمنی، امکان بروز حادثه در هنگام کار هیچ گاه به صفر نمیرسد. از
این رو لازم است آمادگی لازم برای مواجهه با انواع حوادث کاری ایجاد گردد. یکی از مهمترین حوادث کار در ارتفاع، سقوط افراد انجام دهنده کار است.
مهمترین اقدامی که در صورت سقوط فرد باید انجام داد عبارتند از:
•· حفظ خونسردی.
•· متوقف کردن عملیات/ ابزار.
•· قطع جریان برق (در صورتی که سقوط در اثر برق گرفتگی باشد).
•· چک کردن علائم حیاتی (در صورت شدید بودن جراحات).
•· شناسایی قسمتهای آسیب دیده بدن.
•· آتل بندی عضو شکسته و خودداری از حرکت دادن بیمورد مصدوم.
· اطلاع به اورژانس و امور HSE و درخواست کمک باتوجه به شدت حادثه و جراحات وارده به مصدوم.
4-3. موقعیت انجام عملیات:
موقعیت انجام عملیات از جمله مواردی است که در تجزیه و تحلیل خطرات کار در ارتفاع و
پیش بینی اقدامات کنترلی بایستی مورد بررسی قرار گیرد. خطوط هوایی انتقال برق، حفاریهای بدون پوشش، تأسیسات زیر زمینی و ... از جمله مواردی به شمار میروند که بایستی وضعیت آنها در محلی که عملیات کار در ارتفاع انجام میشود، مشخص و در صورت نیاز تمهیدات لازم جهت پیشگیری از بروز حوادث ناشی از آنها پیش بینی گردد.
در صورت نیاز به هر گونه خاک برداری و حفاری به منظور قرار دادن پایه داربستها و یا سایر موارد بایستی در رابطه با وجود کابلهای زیر زمینی انتقال و توزیع نیروی برق در منطقه عملیات بررسی لازم
به عمل آمده و ضمن استعلام از مراجع ذیربط، حریمهای قانونی رعایت شده و در صورت لزوم اقدامات احتیاطی از قبیل قطع جریان برق، تغییر موقت یا دائم مسیر، حفاظت و ایزوله کردن این خطوط توسط مراجع مذکور انجام شود.
قبل از شروع عملیات کار در ارتفاع در مجاورت خطوط هوایی برق فشار ضعیف، بایستی مراتب به مسئولین و مراجع ذیربط اطلاع داده شود تا اقدامات احتیاطی لازم از قبیل قطع جریان، تغییر موقت یا دائم مسیر یا روکش کردن خطوط مجاور ساختمان با لولههای پلی اتیلن یا شیلنگهای لاستیکی و نظایر آن انجام شود.
خطوط هوایی انتقال برق به دلیل ویژگیها و خطرات خاص و از طرفی احتمال زیاد مجاورت عملیات کار در ارتفاع با این خطوط، از اهمیت ویژهای برخوردارند.
هنگام کار در مجاورت خطوط هوایی انتقال برق و بویژه خطوط فشار قوی لازم است که این عملیات تحت نظارت مستمر افراد دارای صلاحیت علمی و تجربی در زمینه ایمنی برق صورت گیرد.
در عملیات کار بر روی خطوط برق فشار قوی اقدامات زیر ضروری است:
4-3-1. قطع کامل جریان برق (offline)، از طریق کلیدهای چاقوئی یا سایر کلیدهای ایمن با مجوز افراد صلاحیت دار و قفل کردن کلیدهای مزبور.
4-3-2. اطمینان از عدم امکان وصل مجدد و برداشتن کلید سوئیچها و نصب و اینترلاکها و تابلوی خطر
4-3-3. هماهنگی با کلیه افراد و مسئولین پست برق
4-3-4. دشارژ نمودن خطوط توسط وسایل مخصوص (گاهی خطوط بواسطه اثر خازنی و
خازنهای مسیر، دارای جریان الکتریکی در طول مسیر میباشند.
4-3-5. اطمینان از قطع ولتاژ با استفاده از فازمتر، پروپ ولتاژ و سایر دستگاههای اندازه گیری
4-3-6. جهت اطمینان بیشتر اتصال کوتاه نمودن فازها و نولها جهت پریدن فیوزها در صورت وصل جریان به هر دلیل
4-3-7. زمین کردن فازها و نولها بدین صورت که ابتدا کابل ارت به زمین وصل شده و سپس به فازها و نولها وصل میشود.
4-3-8. محصور کردن و پوشاندن قسمتهای برقدار مجاور و ایجاد مانع و حائل مناسب.
4-4. شرایط محیطی انجام عملیات (آب و هوا، نور و ... ):
ñ در هنگام وقوع بادهای شدید که سرعت آن بیش از 50-40 کیلومتر در ساعت باشد، کار در ارتفاع بایستی تعطیل شود.
ñ در هنگام وقوع رعد و برقهای شدید، کار در ارتفاع به دلیل امکان برق زدگی بویژه بر روی داربستهای فلزی ممنوع است.
ñ در هنگام بارندگی، هر گونه عملیات با استفاده از تجهیزات برقی بویژه جوشکاری برق و همچنین در شرایطی که سطوح کار در اثر ریزش باران لغزنده میشود، ممنوع است.
ñ در هنگامی که نور کافی در محیط عملیات وجود نداشته باشد و یا در شرایطی که بعلت گرد و خاک، مه و یا بارش باران و برف، میزان دید کافی نباشد، بایستی عملیات کار در ارتفاع تعطیل گردد.
4-5. تواناییهای فیزیکی و روانی مجریان عملیات:
4-5-1. مجریان عملیات کار در ارتفاع بایستی حداقل دارای قدرت دید 10/4 با عینک و یا بدون عینک باشند.
4-5-2. مجریان عملیات کار در ارتفاع بایستی از سلامتی کامل برخوردار و فاقد خصوصیت ترس از ارتفاع باشند.
4-5-3. مجریان عملیات کار در ارتفاع بایستی توانائی سمعی مورد نیاز جهت شنیدن اصوات و صدای سایر همکاران را بدون سمعک یا با استفاده از سمعک داشته باشند. این مسئله بویژه جهت شنیدن اخطارهای ایمنی اهمیت دارد.
4-5-4. این افراد بایستی دارای قدرت بدنی، چالاکی، مهارت دستی و هماهنگی مناسب و سرعت انتقال مورد نیاز جهت کار در ارتفاع باشند.
4-5-5. علائم دال بر نقص عضو یا عدم تعادل روانی که به تأیید پزشکان متخصص رسیده باشد، میتواند منجر به آسیب رساندن به فرد یا دیگران شود و به همین جهت بایستی در بکارگیری افراد جهت کار در ارتفاع مد نظر قرار گیرد.
4-5-6. علائم دال بر این که فرد مستعد بروز سکته قلبی باشد از جمله بیماری فشار خون و یا اینکه به دلیل برخی بیماریها مانند صرع دچار کاهش کنترل فیزیکی خود شود، بیانگر عدم صلاحیت وی جهت کار در ارتفاع میباشد لذا در اینگونه موارد انجام معاینات تخصصی و آزمایشات پزشکی ویژه ضرورت داشته، یا میتوان از وجود سایر نیروهای سالم استفاده کرد.
4-5-7. مجریان عملیات کار در ارتفاع بایستی برخوردار از عمق دید، میدان دید، و عدم مشکلات گیجی و گنگی و یا مشخصات نامطلوب دیگر باشند.
4-6. ایمنی سکوها و سطوح عملیات:
4-6-1. ایمنی داربستها:
برای کلیه کارهائی را که نتوان در ارتفاع با استفاده از نردبان یا وسایل دیگر بطور اطمینان بخشی انجام داد بایستی داربستهای مناسب و کافی فراهم کرد. داربست هر ساختار موقتی شامل یک یا چند جایگاه، اجزای نگاهدارنده، اتصالات و تکیهگاهها است که در طی اجرای هر گونه عملیات ساختمانی از قبیل تعمیرات، نماسازی تخریب، تمیزکاری، رنگ آمیزی یا سایر کارهای مشابه بمنظور دسترسی به بنا و حفظ و نگاهداری کارکنان یا مصالح در ارتفاع، مورد استفاده قرار میگیرد. در نصب و بکارگیری داربست رعایت الزامات ایمنی زیر ضروری است:
1. برپا کردن، پیاده کردن و دادن تغییرات اساسی در داربستها باید فقط تحت مدیریت و نظارت یک شخص با کفایت و مسئول و حتیالمقدور بوسیله کارکنانی که در این گونه کارها تجربه کافی دارند انجام گیرد.
2. اجزای داربستها و کلیه وسائلی که در آن بکار میرود باید از مصالح مناسب و مرغوب انتخاب شده و طوری طراحی، ساخته و آماده شود که واجد شرایط ایمنی کار برای کارگران بوده و توانائی پذیرش بارها و فشارهای وارده را داشته و در شرایط مناسبی نگاهداری شوند.
3. قطعات چوبی که در ساخت داربستها بکار میروند بایستی از کیفیت مرغوبی برخوردار بوده و الیاف بلندی داشته باشند،در وضعیت سالم قرار داشته و رنگ نشده باشند. هیچ نوع کاری روی آنها انجام نگرفته باشد و عاری از هر گونه عیب خطرناک و بدون گره و پوسته و کرم خوردگی باشند.
4. تدبیرهای لازم اتخاذ شود تا تختهها و الوارهائیکه برای ساخت داربست بکار میروند، در برابر
ترک خوردگی محافظت شوند.
5. وسایلی که برای ساخت داربستها بکار میروند بایستی در شرایط خوبی در انبار نگاهداری شوند و از وسایل نامناسب جدا گردند.
6. از طنابهای لیفی نبایستی در داربستی که در آنجا احتمال آسیب دیدگی این گونه طنابها وجود دارد استفاده شود.
7. طنابهائیکه با اسیدها یا مواد خورنده و فرساینده دیگر در تماس بودهاند، یا معیوبند نباید بکار گرفته شوند.
8. در داربست نباید میخهای چدنی بکار برده شوند.
9. داربستها بایستی با ضریب اطمینانی تا چهار برابر حداکثر بارگیری طراحی شوند.
10. برای برپا کردن داربست باید وسایل کافی فراهم و بکار گرفته شود.
11. هر داربستی باید بطور مناسب و کافی مهار گردد.
12. بجز داربستهای مستقل، هر داربستی باید در فاصلههای مناسب در دو جهت عمودی و افقی محکم به ساختمان مهار شود و همچنین باید دارای سطح اتکا (کفشک) کافی و مناسب باشد.
13. هر سازه و هر وسیلهای که بعنوان تکیه گاه جایگاه مورد استفاده قرار میگیرد، باید طبق استاندارد فنی ساخته شده و پایه محکمی داشته باشد و با میل مهارها و مهاربندی مناسبی استوار گردد.
14. پایههای داربست باید بطور مطمئن و محکمی مهار شده باشند تا مانع از نوسان و جابجائی و لغزیدن داربست گردد.
15. در داربستهای مستقل دست کم یک سوم تیرهای حامل جایگاه، تا پیاده شدن کامل داربست باید در جای خود باقی بماند و بر حسب مورد به تیرهای افقی یا به تیرهای عمودی بطور محکمی بسته شود.
16. هرگز نباید برای تکیه گاه داربست یا ساخت آن از آجرهای لق، لولههای فاضلاب، بلوکهای غیرمتصل سفال، بشکه، جعبه یا مصالح نامطمئن دیگر استفاده شود.
17. بخشهای فلزی داربست نباید ترک خوردگی، زنگ زدگی یا عیبهای دیگر داشته باشند که احتمالاً به استحکام آن زیانی وارد سازد.
18. داربستها باید در وضعیت خوبی نگاهداری شوند هر یک از بخشهای آنها باید طوری متصل، جا افتاده و مهاربندی شوند که در صورت استفاده مداوم از داربست جابجا نشوند.
19. میخهائیکه برای اتصال اجزای داربست چوبی بکار میرود باید به ابعاد و کلفتی مناسب و تعداد کافی باشند و تا انتها بطور کامل کوبیده شوند نه اینکه نیمه کاره رها شده و سپس خم گردد.
20. بعد از اتمام کار روزانه باید کلیه ابزار و مصالح از روی داربست برداشته شود.
21. در موقع پیاده کردن داربست باید کلیه میخها از قطعات پیاده شده کشیده شود.
22. جابجائی، انبار کردن مصالح ساختمانی، عبور و کار کردن روی داربست باید با احتیاط انجام گیرد و از هر ضربه ناگهانی به داربست اجتناب گردد مانند پریدن و جفتپا زدن روی تخته جایگاه.
23. در طول مدت استفاده از داربست باید دائماً نظارت شود تا بار بیش از اندازه و مصالح ساختمانی
غیر لازم روی آن گذاشته نشود.
24. تا آنجا که امکان دارد بار روی داربست باید بطور یکنواخت توزیع گردد، تا از عدم تعادل خطرناک داربست اجتناب شود.
25. از داربست نباید برای انبار کردن مصالح ساختمانی استفاده شود مگر مصالحی که برای انجام کار فوری مورد نیاز باشد.
26. در مواقعی که هوا طوفانی است و باد شدید میوزد کار را باید قطع کرد تا آن که تمام احتیاطهای لازم اتخاذ شود.
27. در مواردی که روی جایگاه داربست برف با یخ وجود داشته باشد نباید کارگران روی آن کار کنند، مگر آنکه کلیه برف با یخ از روی داربست برداشته شود و روی آن ماسه نرم ریخته شده باشد.
28. هر گاه لازم شود روی داربست، دستگاه بالابر نصب گردد باید:
الف - بخشهای متشکله داربست بدقت بازرسی شوند و در صورت لزوم بنحو مناسبی به مقاومت آن افزوده شود.
ب - از حرکت و جابجائی تیرهای افقی داخل دیواری جلوگیری شود.
ج - در صورت امکان، پایههای عمودی بطور محکمی به بخش مقاوم ساختمان و در محلی که دستگاه بالابر باید نصب گردد، متصل و مهار شوند.
29. هر گاه سکوی دستگاه بالابر بین ریلهای مهار جابجا نشود یا هر گاه بهنگام بالا و پائین رفتن بار امکان برخورد آن با داربست وجود داشته باشد باید برای جلوگیری از گیر کردن بار به داربست، سر تا سر ارتفاع آن با نردههای عمودی پوشیده شود.
30. اگر قسمتی از داربست احتیاج به تعمیر داشته باشد نباید قبل از رفع نقص و تعمیر داربست بکارگران اجازه کار کردن در روی آن داده شود.
4-6-2. ایمنی جایگاههای کار:
1. کلیه داربستهائیکه کارکنان بر روی آن کار میکنند، باید دارای فضای کافی جهت اجرای کار مورد نظر باشند.
2. هیچ بخشی از جایگاه کار نبایستی بر روی آجرهای لق، لولههای آب، دودکش و سایر مصالح
غیر مطمئن و نامناسب قرار گیرد.
3. از جایگاه داربست نبایستی استفاده شود مگر آنکه ساخت آن باتمام رسیده و وسایل حفاظتی لازم بطور مناسبی نصب شده باشد.
4. پهنای جایگاه با در نظر گرفتن نوع کار بایستی مناسب باشد و در هر بخش آن باید گذرگاهی به پهنای 60 سانتی متر فارغ از هر مانع ثابت و مصالح انباشته شده فراهم گردد.
5. در هیچ موردی پهنای جایگاه کار نباید از اندازههای زیر کمتر باشد:
الف. 60 سانتی متر عرض راهرو، اگر از جایگاه فقط برای عبور اشخاص بکار میرود.
ب. 80 سانتی متر، اگر از جایگاه برای گذاشتن مصالح ساختمانی استفاده شود.
پ. 110 سانتی متر، اگر از جایگاه برای نگاهداری مصالح یا سکوی بلندتر دیگری استفاده
میشود.
ج. 130 سانتی متر، اگر از جایگاه کار برای نصب یا شکل دادن به سنگهای نمای ساختمانی استفاده میشود.
د. 150 سانتی متر، اگر از جایگاه هم برای نگاهداری سکوی بلندتر دیگر و هم برای نصب و
شکل دادن به سنگها استفاده میشود.
6. بطور کلی حداکثر پهنای سکوئی که با تیرهای داخل دیواری نگاهداری میشود، نباید از
160 سانتیمتر بیشتر شود.
7. در صورت امکان یک فضای خالی بالا سری، دست کم به ارتفاع 180 سانتی متر بایستی بالای جایگاه کار در نظر گرفته شود.
8. جایگاه هر داربست پایهای بایستی دست کم یک متر پائینتر از منتهی علیه تیرهای عمومی
قرار گیرد.
9. تختهها و الوارهائی که جزئی از جایگاه کار بشمار میآیند و یا بصورت پاخور لبه جایگاه بکار برده میشوند باید دارای شرایط زیر باشند:
الف. با در نظر گرفتن فاصله بین تیرهای تکیه گاه جایگاه، کلفتی آنها ایمنی لازم را تأمین نماید، و در هیچ مورد کلفتی آنها از 5 سانتی متر کمتر نباشد.
ب. پهنای آنها دست کم 15 سانتی متر باشد.
10. هر تخته و هر الوار که جزئی از جایگاه کار به شمار میاید نباید بیش از 4 برابر کلفتی تخته یا الوار از انتهای تکیه گاه تجاوز نماید.
11. تختهها یا الوارها نباید روی همدیگر قرار گیرند مگر آنکه احتیاطهای لازم بعمل آمده باشد، مانند متصل کردن قطعاتی که دو سر آن پخ شده است تا خطر زمین خوردن به حداقل کاهش یابد و جابجائی چرخهای دستی به آسانی صورت گیرد.
12. تختههای زیر پائی که در ساختمان یک جایگاه بکار میرود بایستی از نظر کلفتی متحدالشکل باشند.
13. تختهها یا الوارهایی که جزو سکوی کار به شمار میآیند باید حداقل با سه تکیه گاه نگاهداری و مهار شوند، مگر آنکه فاصله بین تیرهای افقی پشت سر هم تکیه گاه و کلفتی تختهها طوری باشد که خطر شکم دادن بیش از حد و بلند شدن سر دیگر تخته در بین نباشد.
14. جایگاههای کار باید به شیوهای ساخته شوند که تختهها و یا الوارهای تشکیل دهنده آنها، هنگام استفاده معمولی جابجا نشوند.
15. هر سکو یا جایگاه که بیش از 2 متر روی زمین یا کف قرار دارد باید دارای تخته بندی نزدیک بهم باشد یا میبایست چنان تختهها پهلوی هم قرار داده شوند که هیچ نوع ابزار و لوازم کار و مصالح از لابلای آنها به پائین سقوط ننماید.
4-6-3. ایمنی پلکانها، راهروها، سطوح شیبدار، سطوح باز، منافذ و محلهای حفاری و خاک برداری:
بهترین روش ایمن سازی پلکانها، راهروها، سطوح شیبدار، منافذ و محلهای حفاری و خاک برداری شده و به عبارتی کلیه محلهایی که ارتفاع سقوط آنها بیش از 120 سانتیمتر باشد، استفاده از نردههای حفاظتی است. ارتفاع نردههای حفاظتی از کف طبقه یا سکوی کار نباید از 90 سانتیمتر کمتر و از
110 سانتیمتر بیشتر باشد. همچنین ارتفاع نرده راه پله نباید از 75 سانتیمتر کمتر و از 85 سانتیمتر بیشتر باشد.
نردههای حفاظتی باید در فواصل حداکثر 2 متری، دارای پلههای عمودی بوده و ساختمان و اجزای سازه آن دارای چنان مقاومتی باشد که بتواند در مقابل حداقل 100 کیلوگرم فشار و ضربه وارده در تمام جهات مقاومت نماید. بعلاوه نرده باید مقاومت لازم را برای مواقعی که در معرض برخورد با وسایل متحرک قرار میگیرد، داشته باشد.
4-7. جداسازی عملیات:
جهت اجرای عملیات کار در ارتفاع بایستی به منظور پیشگیری از سقوط اجسام از ارتفاع و
وارد آمدن آسیب به عابرین، وسائط نقلیه، تأسیسات عمومی و ساختمانهای مجاور به نحو مناسبی از محوطه اطراف جداسازی گردد.
برای جداسازی محوطه عملیات کار در ارتفاع بایستی یک یا چند مورد از موارد زیر بکار گرفته شود:
الف. گماردن یک یا چند نگهبان با پرچم خطر
ب. نصب چراغهای چشمک زن یا علایم شبرنگ با قرار دادن نردههای حفاظتی متحرک
ج. نصب علایم آگاهی دهنده و وسایل کنترل مسیر
د. ایجاد سازههای حفاظتی محصور کننده
در مواردی که احداث راهروهای سرپوشیده موقت بر اساس الزامات بند 5-8-3-2 ضرورت دارد ارتفاع محل انجام عملیات از معابر عمومی میباید کمتر از 25 درصد ارتفاع ساختمان باشد.
4-8. روشها و تجهیزات ایمن سازی عملیات:
4-8-1. به کار گیری روشها و تجهیزات پیشگیری و حذف خطر سقوط:
4-8-1-1. ایمنی ماشین آلات کار در ارتفاع:
مهمترین ماشین آلات کار در ارتفاع، بالابرها هستند که جهت انتقال انواع بارهای سبک و سنگین با توجه به ظرفیت مورد استفاده قرار میگیرند. مهمترین نکات ایمنی کار با بالابرها عبارتند از:
1. بالابرها بایستی تنها بر اساس دستورالعمل سازنده و با رعایت مواردی از جمله تناژ بالابر مورد استفاده قرار گیرند.
2. اپراتور بالابر باید اطلاعات لازم در خصوص بالابری که با آن کار میکند داشته باشد و ظرفیت بالابری آنرا بداند.
3. بکارگیری بالابرهایی که در فضای آزاد مورد استفاده قرار میگیرند، در شرایط باد شدید، صاعقه، کاهش شدید دید در هنگام باران، برف، مه و غیره مجاز نمیباشد.
4. انجام هر گونه عملیات حرارتی از جمله جوشکاری و سنگ زنی بر روی قطعات وسایل بالابر ممنوع است، زیرا سبب از بین رفتن استحکام این وسایل که توسط آبکاری حرارتی مورد تنش حرارتی قرار گرفتهاند، خواهد شد.
5. استفاده از بالابر، تنها جهت بالا بردن بار بصورت عمودی مجاز است و بکارگیری این تجهیزات جهت حمل بار بصورت زاویه دار ممنوع است.
6. هرگز نبایستی از بالابر جهت بالا بردن افراد استفاده شود.
7. متصدیان بالابر نبایستی هرگز:
•· بار را از بالای سر افراد بالا برده و یا عبور دهند.
•· بار معلق را بیشتر از نیاز از بالابر آویزان نگهدارند.
•· بار معلق از بالابر را ترک کنند.
•· اجازه کار با بالابر را به افراد دیگر بدهند.
•8. اپراتور باید برای انجام کار، سیم بکسلها و همچنین سایر وسایل باربندی و استفاده از بکسل
مورد نیاز را متناسب با وزن و ظرفیت و چگونگی بار انتخاب نماید.
9. اپراتور باید قبل از انجام کار، خرابی و از کار افتادگی سیم بکسلها، زنجیرها و سایر وسایل باربندی را مشخص کند و با دستگاه و ابزار معیوب کار نکند.
10. موقع بستن بار، سیم بکسل و زنجیرها باید روی قسمت اصلی بار نظیر شاسی، چهارچوب، قاب اسکلت فلزی، بدنه و قسمت غیر متحرک قرار گیرد.
11. موقع بستن بار، سیم بکسل نباید گره داشته باشد و در دانههای زنجیر نیز تاب نیفتاده باشد.
12. بار باید کنترل شود بطوریکه هنگام جابجا کردن آن، قطعاتی نظیر تخته، چوب، میله یا پیچ و مهره و سنگ از ارتفاع به زمین نیفتد.
13. جابجا کردن بار باید طوری انجام شود که بار تغییر شکل و وضعیت ندهد.
•14. جا انداختن حلقههای سیم بکسل مخصوص بلند کردن بار، بداخل دهنه قلاب به کمک
ضربههای پتک و چکش ممنوع است.
15. استفاده نمودن از وزن فرد برای متعادل در آوردن بار و همچنین روی بار ایستادن ممنوع است.
16. کشیدن بار هنگام بالا بردن و جابجا کردن با کمک دست ممنوع است.
17. بار گیری کپسول گاز با سیم بکسل بدون استفاده از سبد مخصوص ممنوع است.
18. استفاده از وسایل ایمنی، خصوصاً کفش، کلاه ایمنی و دستکش ایمنی هنگام کار با بالابر سقفی الزامی است.
4-8-1-2. مقررات ایمنی مربوط به بکارگیری لیفتراک جهت عملیات کار در ارتفاع:
1. هرگز نبایستی فردی را که روی شاخه لیفتراک یا روی پالت ایستاده است، بالا ببرید.
2. در صورتی که بخواهید از لیفتراک جهت بالا بردن افراد استفاده نمایید، بایستی از سکوهای ویژهای که به همین منظور ساخته میشوند، استفاده نمایید. این سکوها بایستی خصوصیات زیر را داشته باشد:
•· سکو باید دارای گارد ریلهای استانداردی باشد که ارتفاع آن از سطح سکو cm105-90 باشد ارتفاع گارد ریلهای سمت دکل بایستی cm115-100 باشد. ضمن اینکه بمنظور پیشگیری از برخورد با زنجیرهها و نقاط برنده موجود بر روی دکل، بایستی حفاظ این بخش از توریهایی از چشمههای کوچک با ابعاد حداکثر cm2×2 باشد.
•· سکو باید علاوه بر دارا بودن شیارهای مستحکم، با استفاده از تجهیزات ایمنی جانبی همچون استفاده از گیره یا زنجیر به شاخک متصل گردد.
3. قبل از بکارگیری لیفتراک در حمل نفرات باید دستورالعمل شرکت سازنده را مطالعه نمایید و مطمئن شوید که سیستم هیدرولیک لیفتراک از نوعی باشد که سرعت پایین آمدن شاخکها در صورتی که مکانیسم بالابر آن دچار نقص شود، از 4 متر در ثانیه تجاوز ننماید.
4. مجموع وزن جعبه و شخص و وسایل و تجهیزات مورد نیاز وی نباید از 50% ظرفیت بالابری لیفتراک تجاوز کند.
5. برای پیشگیری از کج شدن دکل، بایستی اهرم تنظیم شیب جکها را قفل نمایید.
6. راننده لیفتراک بایستی در هنگام بالا بردن یا پایین آوردن نفرات توسط لیفتراک در داخل لیفتراک و بر روی صندلی قرار بگیرد. در هنگام بالا بودن شاخک نیز راننده بایستی در نزدیک لیفتراک خود حضور داشته باشد.
7. جابجایی لیفتراک در حالتی که فرد در داخل سبد قرار دارد، مجاز نیست.
8. در لیفتراکهایی که اپراتور با قرار گرفتن بر روی شاخک، کنترل دستگاه را انجام میدهد اپراتور بایستی از کمربندهای نجات جهت پیشگیری از سقوط استفاده نماید.
4-8-1-3. حفاظها و تجهیزات پیشگیری از سقوط (ثابت، موقت و سیار):
4-8-1-3-1. حفاظهای پیشگیری از سقوط (ثابت):
1. هر بخشی از جایگاه کار یا محل کاری که بلندی آن بیش از دو متر است و امکان دارد شخص از بالای آن بیافتد بایستی دارای جان پناه با شرایط زیر باشد:
2. حفاظ از جنس مرغوب و مناسب و دارای استحکام کافی باشد.
3. نرده بالائی یک الی 15/1 متر بالای سطح جایگاه قرار گیرد.
4. برای جلوگیری از سر خوردن کارگران و افتادن مصالح ساختمانی و ابزار کار از روی جایگاه پاخوری در لبههای باز به بلندی 15 سانتی متر نصب گردد.
5. نرده میانی بین پاخور و نرده بالائی قرار داده شود.
6. حفاظهای نردهای و پاخورهای لبه جایگاه داربست باید در سمت داخلی ستونهای عمودی
مهار شوند.
7. نردهها، پاخورها و وسایل دیگر حفاظتی که در جایگاه داربست بکار رفتهاند نباید از جای خود برداشته شوند مگر بر حسب مورد و در حدی که برای ورود اشخاص، حمل یا جابجائی مصالح ساختمانی لازم است.
8. جایگاههای داربستهای معلق باید از هر سو دارای حفاظ نردهای و پاخور باشند، اما:
الف. اگر کار طوری باشد که نتوان حفاظ بلندتری گذارد، نیازی نیست که بلندی حفاظ طرف دیوار بیش از 70 سانتی متر باشد.
ب. اگر کارگران روی سکو یا جایگاه نشسته کار میکنند، گذاردن حفاظ و پاخور سوی دیوار الزامی نیست ولی در این حالت جایگاه بایستی دارای طناب، کابل یا زنجیرهائی باشد تا برای کارگران بصورت دستگیرههای محکمی باشند و در زمان سر خوردن کارگر قابل گرفتن باشد.
9. فاصله بین دیوار و جایگاه باید تا حد امکان کم باشد. مگر هنگامی که کارگران روی سکو نشسته کار میکنند در این حالت فاصله بین دیوار و جایگاه نباید از 45 سانتی متر بیشتر باشد.
Û حصارها و بندکشیهای (نوار خطر) هشدار دهنده:
این وسایل هشدار دهنده با آگاه کردن کارگران از خطر سقوط آنان پیشگیری میکند. این حصارها و نوارهای خطر هشدار دهنده باید در اطراف محل کار و در فاصله 2 متری از لبههای فاقد حفاظ نصب گردند.
زمانی که اطراف محل کار با این موانع هشداری محصور میشود میتوان در داخل این محوطه با کمترین وسایل ایمنی کار کرد، ولی کسی که در داخل این محوطه و در فاصلهای کمتر از
2 متر از لبهها مشغول به کار میباشد حتماً باید از وسایل ایمنی تائید شده استفاده کند.
ارتفاع طناب کشیها و حصارها باید 110 سانتی متر باشد و از تیرهای سنگین، طنابهای نخی، و پرچمهای هشدار دهنده ترکیب شده باشد، این پرچمها باید در فواصل معین قرار گیرد.
4-8-1-3-2. تجهیزات پیشگیری از سقوط (موقت و سیار):
در فعالیتهایی که در ارتفاع بیش از 5/3 متر انجام میشود و در این شرایط امکان تعبیه سازههای حفاظتی برای جلوگیری از سقوط کارکنان وجود ندارد، از این تجهیزات استفاده میشود. این تجهیزات علاوه بر امکان پیشگیری از سقوط، با هدف کاهش ارتفاع سقوط و در نتیجه کاهش شدت صدمات وارده به فرد نیز مورد استفاده قرار میگیرند. حداقل نیروی مقاومت این تجهیزات و اجزای آنها در برابر نیروی کششی نبایستی از 1150 کیلوگرم کمتر باشد. این تجهیزات و ضمائم آنها بایستی مرتباً بازدید و قطعات فرسوده آن تعویض شود.
یک سیستم متحرک جلوگیری از سقوط، این فرصت را به کارگر میدهد که به اندازه کافی به
لبههای مرتفع نزدیک شود اما نه به آن اندازه که سبب سقوط او گردد.
دو روش اصلی مهار سیار که عموماً مورد استفاده قرار میگیرد:
1. کارگری که در معرض خطر سقوط از ارتفاع بیش از 4/2 متر (8 فوت) به داخل دستگاههای در حال کار، آب و یا دیگر مایعات، مواد یا اشیاء خطرناک میباشد باید به وسیله سیستمهای متحرک و ثابت جلوگیری از سقوط یا نردههای حفاظتی یا تورهای ایمنی محافظت شود.
2. یک سیستم مهار سیار این فرصت را به کارگر میدهد که به اندازه کافی به لبههای مرتفع نزدیک شود اما نه به آن اندازه که سبب سقوط وی شود.
Û اساس سیستم مهار سیار
سیستم مهار سیار شامل موارد زیر میشود:
× کمربند کامل بدن (Harness)
•× بند دور طناب یا بند دور کمر
•× طناب نجات
•× قلاب طناب که برای وصل نمودن کمربند یا بند دور کمر به طناب نجات میباشد.
•× تکیه گاه مناسب (با قابلیت حمل وزن 2 هزار نیوتن = 450 پوند) که با ضریب ایمنی پیشنهادی حداقل 2 در حدود 4 هزار نیوتن یا 900 پوند تحمل دارد)
تنظیمات وسیله مهار سیار باید کاملاً با ملاحظات دقیق طراحی و موارد زیر در نظر گرفته شود:
•× انتخاب اجزاء مناسب
•× محل نقاط مناسب تکیه گاه
•× شناسایی کلیه خطرات سقوط در محل کار
محل تکیه گاه باید تا حد ممکن نزدیک انتخاب شود تا:
•× بر لبههای محافظت شده عمود باشد.
•× در مرکز محل کار قرار گیرد.
•× کلیه خطرات سقوط در محل کار باید شناسایی شود و به محیط کاری که اطراف آن نامنظم، دارای منافذی در کف طبقات و محل کار نزدیک به گوشهها است باید توجه خاصی کرد.
•× یک طناب نجاب با کمربند نجات متصل به تکیه گاه طولانی با قابلیت حرکت کافی برای جلوگیری از سقوط کارگر در یک قسمت از محل کار ممکن است مناسب باشد ولی برای همان کار در قسمت دیگری از محل کار بیش از حد بلند باشد.
•× در نقاطی از محل کار که سیستم مهار سیار قابل استفاده نباشد باید با نوارهای خطر و حصارهای هشدار دهنده محل را محصور کرد.
Û انواع اصلی سیستم مهار سیار
در فعالیتهای ساخت و ساز (ساختمان سازی) دو روش از سیستم فوق عموماً استفاده میشود:
1. طناب نجات متصل به تکیه گاه به طور مستقیم به حلقه D شکل کمربند کامل کارگر وصل شود و این کاملاً حیاتی است که طول طناب نجات از محل مهار تکیه گاه به اندازه کافی کوتاه باشد تا بتواند از خطر سقوط جلوگیری نماید.
2. حلقه D شکل کمربند کامل تنه کارگر توسط یک کمربند استاندارد به یک قلاب طناب که به طور مناسب بر روی طناب نجات تکیه گاه قرار داده شده متصل گردد. باید به شیوهای مانند وجود گره بر روی طناب نجات جهت جلوگیری از لیز خوردن و سقوط کارگر بهره گرفت.
خواه از روش اول و یا شیوه 2 استفاده شود باید سیستم مهار سیار طوری تنظیم شود که بلندی طناب نجات یا کمربند ایمنی به حدی باشد که از نزدیک شدن کارگر به لبهها و سقوط او جلوگیری کند. این سیستم باید محکم به تکیه گاه وصل شود.
مهمترین تجهیزات پیشگیری از سقوط عبارتند از:
Û کمربند ایمنی (Safety Belt):
کمربندهای ایمنی از جمله تجهیزات بسیار متداول و ساده جهت پیشگیری از سقوط به شمار
میروند. منتهی این لوازم ایمنی به دلیل محدود بودن محل اتصال به ناحیه کمر و احتمال
وارد آمدن فشارهای شدید به کمر در انتهای مسیر سقوط از ارتفاع و در نتیجه احتمال ایجاد آسیب به ستون فقرات، از جمله تجهیزات پیشگیری از سقوط در ارتفاع کم محسوب میشوند.
Û حمایل ایمنی (Safety Harness):
حمایلهای ایمنی از جمله تجهیزات پیشگیری از سقوط در ارتفاع محسوب میشوند که به دلیل اینکه فشارهای وارده در حین سقوط را علاوه بر کمر به تنه و شانهها و در برخی از انواع به سینه و رانها نیز توزیع میکنند، از ایمنی بالاتری نسبت به کمربندهای ایمنی برخوردارند و جهت کار در ارتفاع زیاد توصیه میشوند. حمایلها و کمربندهای ایمنی از طریق یک طناب موسوم به طناب نجات (Life Line) که در قسمت سر آن دارای قلابهای ضامندار است به نقاط ثابتی متصل
میشوند. همچنین تسمههای قابل ارتجاع (Lanyard) جهت ایجادخاصیت ارتجاعی و کاهش اثر شوک ناشی از سقوط به بدن و بعنوان رابط میان طناب نجات و حمایل یا کمربند ایمنی استفاده میشود.
Û نشیمنگاه کار در ارتفاع (Work Seat):
این تجهیزات تقریباً مشابه حمایلهای ایمنی با تسمههای زیر رانی میباشند با این تفاوت که طناب نجات این تجهیزات بر خلاف حمایلها و کمربندهای ایمنی به تسمههای قسمت سینهای متصل
میگردد.
4-8-1-4. تابلوهای ایمنی:
تابلوهای ایمنی بخشی از تجهیزات ایمن سازی عملیات کار در ارتفاع محسوب میشوند. از این تجهیزات به دو صورت استفاده میشود:
4-8-1-4-1. تابلوها و علایم ایمنی جداسازی عملیات:
این علایم بایستی به منظور اطلاع رسانی و اعلام هشدار در خصوص محدوده عملیات کار در ارتفاع و خطرات ناشی از این عملیات و در پیرامون این محدوده نصب گردند به نحوی که حداقل از فاصله 15 متری قابل رؤیت باشند.
مهمترین این علایم عبارتند از:
ورود افراد متفرقه ممنوع، خطر ریزش بار، خطر ریزش مصالح، پارک خودرو ممنوع و ...
4-8-1-4-2. تابلوها و علایم هشدار دهنده اجرای عملیات کار در ارتفاع:
این علایم بایستی به منظور اعلام هشدار در خصوص تمهیدات ایمنی مربوط به عملیات کار در ارتفاع و خطرات ناشی از این عملیات و در محل اجرای آن نصب گردند.
مهمترین این علایم عبارتند از:
خطر سقوط، خطر برق فشار قوی، از کمربند ایمنی استفاده کنید، از کلاه ایمنی استفاده کنید و ...
4-8-2. به کار گیری روشها و تجهیزات کم کردن ارتفاع و یا کاهش شدت صدمات ناشی از سقوط:
در فعالیتهایی که در ارتفاع بیش از 5/3 متر انجام میشود و در این شرایط امکان تعبیه سازههای حفاظتی برای جلوگیری از سقوط کارگران وجود ندارد و از طرفی با استفاده از تجهیزاتی مانند کمربند ایمنی، امکان از بین بردن سقوط وجود ندارد، استفاده از روشها و تجهیزاتی که ارتفاع سقوط و شدت صدمات ناشی از سقوط را کاهش دهند در اولویت ایمن سازی قرار میگیرد که متداولترین ابزار مورد استفاده در این شرایط، تورهای ایمنی میباشند.
تورهای ایمنی باید در فاصلهای که توسط سازنده اعلام میشود، نصب شود به نحوی که ارتفاع سقوط احتمالی کارگران بیش از 6 متر نباشد. برپایی و نصب تورهای ایمنی و همچنین جمع آوری و برچیدن آنها بایستی توسط شخص ذیصلاح و با استفاده از کمربندها و نگهدارندههای محکم ایمنی صورت گیرد. این تورها قبل از استفاده و در مدت بهره برداری بایستی توسط شخص ذیصلاح بازرسی و کنترل شوند. استفاده از تورهای فرسوده و آسیب دیده مجاز نیست.
4-8-2-1. لوازم حفاظت فردی:
متصدیان اجرای عملیات کار در ارتفاع بایستی علاوه بر لوازم حفاظتی اختصاصی جهت فعالیتی که در ارتفاع صورت میگیرد (بعنوان مثال استفاده از شیلد جوشکاری، دستکش، آستین، گتر و پیش بند چرمی، ماسک حفاظتی در فرآیند جوشکاری)، مجهز به لباس کار، کفش ایمنی، کلاه ایمنی و کمربند یا حمایل ایمنی (بر اساس مفاد بند 5-8-1-2-2) باشند.
لباس کار متصدیان کار در ارتفاع بایستی یکسره و فاقد هر گونه لبه یا برجستگیهایی باشد که احتمال درگیر شدن با اشیای مجاور وجود دارد و ترجیحاً قسمت مچ دست و مچ پای لباس کار از نوع کشباف باشد.
کلاه ایمنی متصدیان کار در ارتفاع بایستی مجهز به بند چانهای بوده و افراد ملزم به استفاده از این بند در حین کار باشند.
4-8-3. به کار گیری روشها و تجهیزات پیشگیری از سقوط ابزار و مصالح:
4-8-3-1. پاخورهای چوبی:
پاخور چوبی حفاظی است قرنیز مانند که در طرف باز کلیه سکوهای کار در ارتفاع جهت جلوگیری از لغزش و ریزش ابزار کار و مصالح ساختمانی بایستی نصب گردد. پاخورها بایستی از چوب مناسب به ضخامت حداقل 5/2 سانتیمتر و به ارتفاع 15 سانتیمتر باشد.
4-8-3-2. راهرو سرپوشیده موقت:
راهرو سرپوشیده موقت سازهای است حفاظتی که بصورت موقت در پیاده روها یا سایر معابر عمومی برای جلوگیری از خطرهای ناشی از پرتاب شدن مصالح، وسایل و تجهیزات ساختمانی ایجاد
میشود. ارتفاع راهروی سرپوشیده نباید کمتر از 5/2 متر و عرض آن نباید کمتر از 5/1 متر باشد مگر آنکه عرض پیاده روی موجود کمتر از آن باشد که در اینصورت هم عرض پیاده رو خواهد بود.
راهرو باید فاقد هر گونه مانع بوده و دارای روشنایی لازم طبیعی یا مصنوعی دائمی باشد. سقف راهرو باید توانایی تحمل هر گونه ریزش و سقوط احتمالی مصالح ساختمانی را تا حداقل فشار 500 کیلوگرم بر متر مربع داشته باشد.
سقف راهرو باید از الوار به ضخامت حداقل 5 سانتیمتر ساخته شده و به ترتیبی باشد که از ریزش مصالح ساختمانی به داخل راهرو جلوگیری به عمل آید. لبه بیرونی سقف راهرو باید دارای دیواره
شیبداری از چوب یا فلزی مقاوم به ارتفاع حداقل یک متر باشد. زاویه این حفاظت را نسبت به سقف میتوان حداکثر 45 درجه به طرف خارج اختیار کرد.
اطراف راهروی سرپوشیده موقت که در مجاورت کارگاه ساختمانی قرار دارد، باید دارای حفاظ یا نردهای با مشخصات نردههای حفاظتی باشد.
4-8-3-3. سرپوش حفاظتی:
سرپوش حفاظتی، پوششی است حفاظتی از قبیل توری یا تخته بندی (الوار) که برای جلوگیری از آسیب ناشی از اثر سقوط اشیاء در دیواره اطراف ساختمان نصب میشود. سرپوش حفاظتی بایستی چنان طراحی و ساخته شود که در اثر ریزش مصالح یا ابزار بر روی آن، هیچگونه خطری متوجه افرادی که در زیر آن قرار دارند، نگردد.
4-8-3-4. پوشش موقت فضاهای باز:
پوشش موقت فضاهای باز سقفها و دیوارها باید با استفاده از تخته با ضخامت 5/2 سانتیمتر یا معادل آن برای سوراخهای تا دهانه 45 سانتیمتر و تخته با ضخامت 5 سانتیمتر یا معادل آن برای سوراخهای با دهانه بیش از 45 سانتیمتر صورت گیرد.
4-8-3-5. سقف موقت:
برای سقفهای موقت که به صورت سکوهای کار مورد استفاده قرار میگیرند باید از تختههایی با ضخامت 5 و عرض 25 سانتیمتر که محکم به یکدیگر بسته شده باشند، استفاده شود.
نظرات ()ایمنی کار در ارتفاع
الف:تجهیزات ووسایل حفاظت فردی
استفاده از وسایل استاندارد وکاربرد صحیح وسایل حفاظت فردی به همراه آموزش نقش مهمی در کاهش حوادث ناشی از کاردر ارتفاع دارد.طبق procedure های موجود کار در ارتفاع بالاتر از 2متر جزء کار در ارتفاع محسوب شده وباید مقررات لازم در این زمینه مورد توجه مسئولین ایمنی شرکتها قرار گیرد .
1. آموزش :مهمترین قسمت در نهادینه کردن فرهنگ ایمنی وکاهش حوادث ناشی از کار می باشد که این امر توسط کارشناسان با تجربه انجام میپذیرد .فبل از شروع کار تمامی تمهیدات لازم توسط مدیر ایمنی در محل به افراد تذکر داده میشود (قبلا افراد بایستی در کلاسهای آموزشی work at height شرکت نموده باشند)
2. محل اتصال:جایی که قلاب کمربند ایمنی یا سایر تجهیزات کار در ارتفاع که به آن نقطه بسته میشوند از پایدارای واستحکام کافی برخوردار باشد این محل باید به تایید مدیر ایمنی رسیده باشد .
3. کارگران از کار در ارتفاع ترس وواهمه ای نداشته باشند واز لحاظ جسمی وروحی آمادگی لازم را داشته باشند .
4. تجهیزات و وسایل حفاظت فردی مناسب ودرست انتخاب شده باشند .
5. کارگران پس از سقوط به چیز دیگری برخورد ننمایند .(مثلا ساختمان ،تجهیزات ،تاسیسات و ...)
6. تمامی تجهیزات وسایل حداقل سالی یکبار بطور کامل مورد بازرسی وآزمایش مربوطه قرار گیرند .(البته طبق اصل کلی هر کاربر روزانه قبل از شروع کار باید از صحت ودرستی وسایل وتجهیزات خود مطمئن شده وسپس کار را شروع نماید .)
7. شرایط جوی نظیر باد شدید ،شرجی وگرم یا سرد بودن هوا ... برای کارمورد تایید مدیر ایمنی باشد .
کارگران :
1. هرگز در ارتفاع به تنهایی کار نکنند .
2. هرگز محل اتصال p.p.e وسایر تجهیزات را خود سرانه انتخاب نکنند .
3. قبل از شروع کار از محل بازدیدداشته ووسایل حفاظت فردی خود را بازرسی نمایند.
4. در حین کار اگر هرگونه مشکل وایرادی مشخص شد سریعا به مسئول ومدیر ایمنی خود اطلاع دهند .
5. در نگهداری ومراقبت از p.p.e وسایر تجهیزات وادوات کار کوشا باشند .
A.B.C.D ایمنی در ارتفاع
A:Anchorage محل اتصال
نقش مهمی در سیستم PFAS (PERSONAL FALL ARREST SYSTEM ) دارد این محل توسط مدیر ایمنی انتخاب وتایید میشود .حداقل فاکتور مقاومتی این محل 2250 کیلوگرم می باشد .محل اتصال باید بالاتر از محل کار فرد باشد .این محل فقط برای اتصال P.P.E می باشد نه سایر تجهیزات مانند داربست معلق و ....به آن !
B:Body harness کمربند ایمنی
که بعدا مفصلا توضیح داده میشود .حداقل فاکتور مقاومتی B 810 کیلوگرم می باشد .
C:Connectors اتصالات
شامل :لنیارد ،کارابین،طناب نجات life line وگیره های یک یا دوطرفه طناب ،گیره فنری و...
D:Deceleration Device میراکننده ها (کاهنده شتاب )
شامل :انواع جذب کننده انرژی (به شکل طناب کشی ) بلاکر ها railblock و...
جدیدا امداد ونجات rescue نیز با نماد R به ABCD اضافه میکنند که به R نیز میپردازیم
R:Rescue امدادو نجات
یکی از مواردی که مدیر وپرسنل HSE باید به آن نظارت داشته باشند بحث نجات فرد در ارتفاع می باشد .
زمانی که فرد از ارتفاع به پایین سقوط کرده وتوسط کمربند ایمنی به حالت معلق در فضا قرار دارد ما حداکثر 5 دقیقه فرصت داریم که وی را به پایین منتقل نموده واز مرگ یا آسیبهای شدیدتر جلوگیری کنیم.
کمربند ایمنی نجات بر خلاف کمربند ایمنی P.P.E حلقه اتصال D-ring آن در جلو قفسه سینه قرار دارد که امدادگر بتواند براحتی مصدوم را بغل نموده وبه پایین منتقل نماید نکته مهم این است که مرکز ثقل بدن در جلوی ناف قرار داشته که در صورت عدم رعایت این نکته امدادگر ومصدوم در هوا تاب خورده که وضعیت امداد را دشوار وپیچیده میکند
خصوصیات.امدادگر باید :
1. آموزش لازم را دیده باشد .
2. وسایل وتجهیزات مناسب در اختیار داشته باشد .(تجهیزات امداد ونجات ،بی سیم جهت تماس و... )
3. هماهنگی های لازم با مسوولین درون کارخانه/سایت ومراکز امداد بیرون نظیر بیمارستان و... انجام شود (دستور العمل واکنش در شرایط اضطراری E.R.P )
4. امدادگر دچار احساسات نشود (تقلیدی کا رنکند )
5. طبق طرح وبرنامه تمرین شده وبا دستور مسوول مربوطه اقدام شود .
اتصالات/connectors karabiners
اتصالات/connectors karabiners
قطعات فلزی از جنس فولاد ،آلیاژ آلومینیوم،نیکل و...هستند که برای اتصال قسمتهای مختلف تجهیزات به یکدیگر بکار میروند .مثلا برای اتصال هارنس به طناب نجات،لنیارد یا اتصال بلاکرها به هارنس و...این وسایل باید حداقل تحمل 4000 پوند را داشته وبایستی عاری از هرگونه لبه تیز وبرنده باشند .مدلهای قبلی این تجهیزات فاقد قفل ایمنی بوده وامکان باز شدن خودبخودی آنها وجود داشته ولی در مدلهای جدیدdouble locking system برای ایمنی بیشتر تعبیه شده که ابتدا باید ضامن رافشرده نگه داشت تا دهانه بست (اتصال )باز شود .
انواع اتصالات :
• Screw
• Manucroche
• Pro
• atlas
حداقل فاکتور مقاومتی 23kn برای کارابینها Karabinersدر نظر گرفته شده که هنگام استفاده آن باید مدنظر قرار گیرد.در مورد کارابین وبستها دقت کنید که دارای علامت استاندارد (مثلا362 CE ) وشماره سریال ساخت باشند از خرید تجهیزات فاقد علامت استاندارد ،شماره سریال و...جدا خودداری کنید .CONNECTOR ها در کارخانه سازنده وآزمایشگاههای مجاز مورد آزمایش قرار گرفته و در صورت تایید اجازه تولید ومصرف دارند .
کمربند ایمنی full body harness
در ادامه مباحث ایمنی کار در ارتفاع امروز درباره کمربند ایمنی صحبت میکنم
قبل از شروع کار از تمامی قسمتهای کمربند بازدید کنید سگک ،کارابین ،بست ها،تسمه ،طناب کمربند و... .مراقب باشید که اگر در قسمتی نقصی مشاهده کردید حتما آن رارفع نمایید .
کمربند باید خوب روی بدن بسته شود و تاب خوردگی نداشته باشد .بین جناغ سینه وکمربند حداقل به اندازه یک کف دست باز فاصله باشد .در ناحیه بین دو ران پا کمربند خوب محکم باشد تا در هنگام سقوط کمترین آسیب به اندامهای آن قسمت وارد شود .
مواظب باشید که کمربند به رنگ ،روغن ،گریس و ...آلوده نشود .از کشیدن بیمورد طناب ،پرتاب کردن آن و ضربه زدن به آن خودداری کنید .در بالای سازه های فلزی کمربند را به جای محکم وقابل اطمینان ببندید ترجیحا از life line طناب نجات استفاده کنید .در هنگام استفاده از سبد جابجایی نفر man basket طناب بایستی به قلاب جرثقیل بسته شود .در گوشه های تیز اجسام مراقب بریدگی طناب باشید .استفاده از safety belt منسوخ شده زیرا در هنگام سقوط افراد ضربه شدیدی به کمر وارد میکند که می تواند موجب آسیب شدید به نخاع و کمر شود .full body harness چون از چند جهت بدن را در بر میگیرد (ران پا،کمر ،سینه وشانه )فشار وارده به بدن در چند نقطه پخش میشود که از شدت عوارض میکاهد . ازارتفاع 2 متر به بالا بستن کمربند اجباریست. از اضافه کردن خود سر طول طناب کمربند خودداری کنید .در جایی که طول طناب کم می باشد می توانید از یک belt تسمه سالم استفاده کنید از طناب های نجات قرقره ای که متحرک هستند و همراه کاربر جابجا میشوند نیز میتوان استفاده نمود
در ارتفاع 2 متر به بالا باید از کمربند ایمنی استفاده کرد قبلا از استفاده میشد که عوارضش بیشتر از فوایدش بود وامروزه منسوخ شده است .قبل از هر چیزی فرد باید نحوه استفاده درست از کمربند ایمنی را فرا گیرد.
قبل از شروع کار باید از تمامی قسمتهای کمربند شامل سگگ ،کارابین تسمه ها وسایر ضمائم بررسی شودتا مشکلی نداشته باشد .از آلوده کردن کمربند به رنگ ،روغن و ضربه شدید و کشیدن آن خودداری کنید در ناحیه ران پا کمربند بایستی بدرستی ومحکم قرار گیرد که در هنگام سقوط کمترین ضربه به بدن بویژه ناحیه بین دو ران وارد آید .فاصله مناسب بین جناغ سینه وکمربند به اندازه یک کف دست باز می باشد (اگر میخواهید ببینید که چه مقدار کمربند را محکم کرده اید )در بالای سازه های فلزی بهتر آن است که کمربند را به life line طناب نجات ببندید ویا جای محکم دیگر .از اضافه کردن خودسر طول طناب کمربند خودداری کنید
.
.
Lineطناب نجات
یکی از مهمترین تجهیزات ایمنی برای کار در ارتفاع lifelineطناب نجات میباشد .طناب نجات محل اتصال کمربند ایمنی full body harness می باشد که کمربند توسط لنیارد وکارابین به آن متصل میشود .2 نوع طناب نجات داریم :
1. طناب نجات افقی horizontal lifeline
بیشتر برای کار در روی سقف،تراسها ،خرپای سوله ها وساختمانها بکار میرود .حداقل قطر کابل فلزی آن 8 میلیمتر می باشد .در بعضی از انواع آن از ریل فلزی استفاده میشود که توسط حلقه گوی فلزی به کارابین وهارنس وصل میشود.
2.طناب نجات عمودی vertical lifeline
بیشتر برای بالارفتن ایمن از نردبان ،برجهای مخابراتی ،فرستنده های تلویزیون،پلهای فلزی و... بکار میرود.
در نوع rail block مانندنوع lifeline افقی با حرکت گوی لغزان در ریل فلزی به کارابین وهارنس وصل میشود ضمنا گیره های یک یا دوطرفه خودکار نیز ضریب ایمنی کار را بالا میبرند.
از مهمترین تجهیزات فلزی در طناب نجات موارد زیر قابل ذکر هستند .
1. قلابهای چند کاره
2. انرژی گیر (ضد شوک )
3. cabloc fall arrestor
4. وزنه تعادلی
5. کابل فلزی با حداقل قطر 8 میلیمتر فولادی
طبق استاندارد ANSI طنابهای نجات باید تحمل 5400 پوند بار ثابت را داشته باشند .
انواع گیره ها Device (rope grab system ,wire rope grab ) Grabbing
این وسایل کاربرد زیادی هنگام کار در ارتفاع دارند بطور مثال زمانی که فرد ازبرج مخابراتی یا تلویزیون بالا میرود (حرکتهای عمودی ) .وظیفه این تجهیزات اتصال کمربند ایمنی به لنیارد یا طناب نجات میباشد .بسیاری از این گیره ها در حالت عادی آزاد بوده وهمراه با فرد جابجا میشوند ولی در مواقعی که فرد حرکت ناگهانی داشته باشد (مانند لغزش،افتادن وسقوط )دستگاه عمل کرده وفرد را معلق در هوا نگه می دارد البته نکته مهم این است که افراد پس از سقوط به جایی دیگر برخورد نکنند وبلافاصله به پایین منتقل شوند .
این گیره ها بطور کلی در دونوع طراحی شده اند .یک نوعLocked position از آنها فقط در یک جهت حرکت میکنند ودر نوع دوم Automatic position با تغییر ضامن میتوانند حرکت دو طرفه داشته باشند . میتوان پس از رسیدن به محل کار برای برگشت و حرکت رو به پایین جهت ضامن را برعکس نمود وبه پایین حرکت کرد.جنس این تجهیزات معمولا ازآلیاژ آلومینیوم ،فولاد ،گالوانیزه وسایر فلزات مقاوم می باشد .این تجهیزات حداقل باید تحمل 4000 پوند فشار را داشته باشند . جدیدا بعضی از این وسایل در داخل ریل حرکت میکنندکه از ضریب اطمینان بالاتری نسبت به انواع دیگر برخوردار هستند.
نظرات ()مشخصات نویسنده
درباره : ((کارشناس صنایع گرایش ایمنی صنعتی)) (عضو باشگاه پژوهشگران جوان با شماره عضویت 100557) (تسلط بر زبان انگلیسی) (آشنابودن به سیستم های اعلام و اطفاء حریق اتوماتیک و دستی) (آشنابودن به سیستم های ایمنی و شناسایی خطرات و ارزیابی ریسک ) (آشنابودن به سیستم دیگها و ظروف تحت فشار) (آشنا بودن به انواع بالابرها و مسائل ایمنی مربوط به آن) (آشنا بودن به سیستم مدیریت ایمنی ) (آشنا بودن به بازرسی های ایمنی ) (آشنا بودن به طراحی و جانمایی دستگاهها و تجهیزات) (آشنا بودن به استرس های شغلی) (آشنا بودن به علم ارگونومی) (آشنا بودن به بیماری های شغلی) (آشنا بودن به سیستم ایمنی حمل و نقل جاده ای)
پروفایل مدیر : محمد میلاد ناظران
آرشیو وبلاگ
مطالب اخیر
موضوعات وبلاگ
لینکستان
نویسندگان همکار
امکانات جانبی
